groot

Waar blijft de tijd?
Een momentje voor mijn lieve grote dochter en mijzelf.
Samen op het strand.
Bij zonsondergang.
Ik ben zo trots op haar.

de auto

We zijn zo blij want we gaan weer een trip maken. Met onze neuzen zitten we in de computer, checken we off road wegen op de balans tussen avontuur en verantwoordelijkheid en tellen we kilometers. Het plan? We rijden met onze eigen auto van Melbourne naar Perth. In 19 dagen dit keer want ik heb niet meer vrije dagen. Negen in totaal, maar omdat ik een dag extra heb gewerkt kan ik 10 dagen opnemen.
Onze bazen hebben vrijgegeven en gelukkig wordt het hier gewaardeerd als je iets leuks gaat doen, dus de kinderen mogen zonder problemen een paar dagen extra vakantie nemen.

De auto. Ik bel vanochtend het kantoor van de Indian Pacific en de Overlander trein om een plekje te boeken voor onze auto. Die gaat met de trein terug vanuit Perth. En wij vliegen terug. Dat was de gedachte. Helaas zijn er hoogte restricties voor de auto, en voor het stuk van Adelaide naar Melbourne (de Overlander) is die restrictie 1.54m. Onze auto is 1.90m hoog. En mag dus niet op die trein.

Wat we de kinderen leren proberen we nu zelf toe te passen. We denken in mogelijkheden, niet in problemen. En mogelijkheden zijn er genoeg. Een van ons kan naar Adelaide vliegen en de auto ophalen en terugrijden. Het is maar 730km, dus goed te doen en een ticket kost 48 dollar :-). We hebben aan een vriend van ons gevraagd of hij de auto wil ophalen en dan kan hij hem lenen voor een tocht langs de GOR (Great Ocean Road). We kunnen de auto een paar dagen eerder op de trein zetten en dan met z'n allen naar Adelaide vliegen vanuit Perth en het laatste stuk naar huis rijden.

Persoonlijk denk ik dat ik hem ga ophalen. Ik kijk er zelfs naar uit. Nog wat extra avontuur. Een prachtige rit. Muziek op 10. Fototoestel mee.

Nog een paar weken. Nog even volhouden. En dan gaan we doen wat we het liefste doen. Onderweg, de bush in :-).

enchanted

Een lang weekend dit weekend! Morgen is het Koninginnedag en hebben we vrij. Even een adempauze, dat komt goed uit.

We gaan naar een doolhof vandaag, de Enchanted Maze, op het Mornington Peninsula. Samen met heel veel andere mensen. We hebben ontzettend veel plezier in de tuinen, doolhoven en glijbanen. Volgende keer gaan we ook boomsurfen, je kan het zo gek niet bedenken of het kan.....

Als we 's middags weer thuiskomen is iedereen moe. Bud gaat naar een footywedstrijd van de Saints en ik ruim op en kook samen met de kinderen. Simon, die zelden een hap groenten eet helpt mij met het maken van de groentensoep en raspen van wortels. Isis maakt de tomaten met basicicum voor bruscetta. Tom snijdt het versgebakken olijfbrood in plakken, Bink dekt de tafel.
Het is een simpele maaltijd, maar iedereen verzucht dat dit toch wel het allerlekkerste eten is dat ze zich kunnen bedenken. Simon eet 4 boterhammen met sla, wortel, mais, selderie, tomaten, basilicum en alles wat hij normaal nooit wil. De betovering van de tuinen lijkt nog steeds greep te hebben op de kinderen.

Met elkaar maken de kinderen muziek met het afhappen van hele wortels. Met je mond open klinkt het hoog, met je mond dicht laag. En zo worden er liedjes gespeeld en verdwijnen de wortels als sneeuw voor de zon.

Een betoverende dag, met recht!

Een weekend overzicht

VANDAAG

Enchanted Maze, de tuinen.

Het elastiek doolhof.

 In the tube slide!

Wachten op zijn beurt.  

Het touw doolhof. 

 Op weg naar een ander doolhof. Alle vier....

...of toch niet.....

Het springveren doolhof.

VRIJDAG

 Thuis aan de koffie.

Na school op de trampoline.

ZATERDAG

Oefenen met foto's maken vanaf het strand. Port Phillip Bay bij zonsondergang.  

Het is druk op het strand ;). Competitie met de professionele fotograaf........

winter

De bladeren vliegen in het rond. Het waait hard. Het is winter.
Uiteraard lopen onze jongens nog in korte mouwen en korte broeken, die moeten niets hebben van warme kleren Voor hun is het altijd zomer....

Vandaag is een gewone dag.
Kindjes hebben geen kinkhoest, Isis heeft het misschien wel gehad maar dat is niet meer te achterhalen. We zijn blij dat het ze goed gaat. Deze week zijn de ouder gesprekken begonnen op school. Simon was de eerste van de drie en ik krijg alleen maar goede berichten. Simon straalt als ik het hem vertel, mar heeft ook meteen buikpijn. Hij had zich zorgen gemaakt over het gesprek. Ik vraag mij af waarom. Het gaat heel goed. Tom is nu zenuwachtig, volgende week ga ik over hem praten met de juf. Ik zou het ook vreselijk vinden als iemand over mij zou gaan praten, dus ik kan het mij wel voorstellen. Isis is over twee weken. En Bink roept steeds "ik doe het ook goed" en vraagt wanneer ik met zijn juf ga praten.......

In het ziekenhuis gaat het goed en zit er eindelijk voortgang in het project waar ik mee bezig ben. op het ogenblik zit ik met mijn neus in de informatie systemen en IT en schijf business rules en formules. En dat probeer ik dan te vertalen naar de werkvloer...... het is ingewikkeld maar ook erg leuk, ik heb het naar mijn zin. Bud heeft het ook naar zijn zin en is tegenwoordig ook regelmatig op tijd thuis. Vandaag kwam hij de kindjes zelfs oppikken toen we naar huis liepen. Bink wilde niet, die wilde liever met mij meelopen.

Voor mij is het weekend weer begonnen, wat is het toch een heerlijke luxe om maar vier dagen te werken.

Winterse lunchpauze vanmiddag.

de trein komt niet!

Help de trein komt niet.
Stress.
Dat past niet in een leven dat wij leiden.
De taxi's zijn overboekt, omdat de treinen niet rijden.
Hoe kunnen we nu de kinderen ophalen?
Had ik mijn fiets nu maar! Maar omdat ik nog steeds zere ogen heb ga ik al een paar dagen met de trein. Die het dus laat afweten.
Gelukkig kan ik Bud bereiken. En kan hij op de valreep op tijd bij de kinderen zijn.
Ik maak een paar foto' terwijl ik wacht.
Op die trein.
Die na een hele poos toch nog kwam.

generatiekloof

Een klassieke fout maakte ik vandaag. Ik was net thuis, de kinderen tetteren op de achtergrond dat ze geen huiswerk willen doen, dat ze de code van Skype willen weten, dat Tom op de gitaar van Bink wil en dat Bink mee wil helpen wortels snijden..... . Ik moet snel even een text (=sms) aan iemand sturen op mijn ouderwetse mobiele telefoon. Mijn bericht was als volgt "....... dan spreken we om 20u hier af.....".   Dit leidt tot totale verwarring bij degene waarmee ik aan het texten ben.

Jonge vriendin: "Waar?" 

Ik: "Hier!" 

En ik denk mijzelf dat dan toch duidelijk is dat ik hier thuis bedoel.....

Nee dus. 

Hier kan tegenwoordig overal zijn. Wie heeft er tegenwoordig nog een vaste telefoon? Of gebruikt die nog? "Hier" betekent niets tenzij de ander jouw gps lokatie kan waarnemen. 

Ik maakte een klassieke fout van iemand uit een oudere generatie. Ik heb nog meegemaakt dat als je belde dat meestal vanuit je eigen huis was. Een andere tijd. "Hier" bestaat niet meer. Tegenwoordig zeg je "bij mij thuis".

kinkhoest

Wie denkt dat kinkhoest tegenwoordig niet meer voorkomt heeft het mis. In Australie is al twee jaar een epidemie aan de gang met een nieuwe kinkhoest "strain". Ook op onze school zijn een aantal gevallen van kinkhoest bekend sinds vorige week. Vrijdag kregen we een waarschuwingsbrief van school.

Isis is net hersteld van 6 weken vreselijk hoesten met het karakteristieke geluid dat bij kinkhoest hoort. En nu zit Simon in zijn kussen te slapen en voortdurend te hoesten, we denken dat hij het ook heeft. En zelfs Tom, die zelden ziek is, is begonnen met kuchen. Morgen gaan we naar de huisarts om te bekijken of het het echt is. Dan kunnen we met antibiotica beginnen om verspreiden van de bacterie te voorkomen. En als ze het echt hebben moeten ze thuisblijven...... Ik heb hoop dat het het niet is, ik kan het maar nauwelijks geloven. Maar nu ik mij in de cijfers heb verdiept, en de symptomen ken, twijfel ik. Morgen naar de dokter dus. Kinkhoest. In deze tijd. Wie had dat gedacht........

Behalve dat maken we het goed. Zie de foto's :-)