binnendag

Port Philip Bay vanmiddag, het is 5 graden en al 10 minuten droog.

Eigenlijk gebeurt het nooit. Dat we een hele dag binnen zitten. Ik ben er niet goed in. De kinderen ook niet. Maar Tom wil niet naar de bioscoop. Dus kunnen we niet naar de bioscoop. En het regent pijpenstelen dus met de trein naar het museum wil Simon niet, dan moeten we namelijk 15 minuten buiten lopen. Bud heeft de auto mee naar kantoor vandaag. Het strand is bitterkoud met een Zuidpoolwind die ons om de oren raast. We houden het aan het eind van de middag niet meer uit onder de warme luchtblazer in huis, en in een droog moment barsten we de voordeur uit. De rest van de dag knutselen we.

Het is lachwekkend want we zijn allemaal weliswaar enthousiaste knutselaars, maar geen perfectionisten. Binnen de kortste keren zitten de verfspatten tegen het plafond, drinkt Tom per ongeluk uit het kwastenglas in plaats van uit zijn limonadeglas. De klodders glitterlijm glinsteren op tafel. Bijna alle verfpotjes gaan leeg. Na het verven zijn ze toe aan iets anders, ze willen met draad en naald aan de slag. Dus ik zoek oude sokken op om beesten van te maken. Zoals te verwachten valt de eerste vingerprik binnen een minuut. De twee kartonnetjes waar Isis net met wol een beeldig pruikje mee aan het maken is, scheurt. Tom valt van zijn stoel. Ondertussen probeer ik wanhopig wat te werken en als dat niet lukt, wat te naaien aan een babydekentje. Mijn eerste en waarschijnlijk ook laatste poging van dit jaar........ Ik en borduren, dat is ook geen combinatie...... Eigenlijk is het wel lollig als je het van buitenaf zou bekijken, nu kan ik er ook weer om lachen.

Omdat er ruzie ontstaat als we vanuit de speeltuin nog even langs de Coles willen, twee willen wel, twee willen niet, stel ik voor om dan voor toetje griesmeelpudding met bessensaus te koken. In twee tellen zijn we thuis en verliest Tom bijna twee vingers omdat hij de keukenmachine vast aanzet, en laat Simon de eieren naast de mixbak, in plaats van erin, vallen. Ondanks dat maken we heerlijke griesmeelpudding die de wat moeizame dag toch naar tevredenheid afsluit. Behalve dat er toch nog even gevochten moet worden om het laatste stukje......

Zo'n dagje vakantie thuis en in de winter doen we maar niet meer. Morgen gaan we erop uit, weer of geen weer.

Resultaat van wat knutselpogingen....;-)

Isis heeft het nooit koud en geniet van het even buitenzijn.

voorbereiden

Spanning voor de wedstrijd.

Bud is er al ingedoken. Even voorslapen zodat hij vannacht naar het voetbal kan kijken. Geen oranje tompoezen hier in huis, maar wel voortdurend achter internet om de laatste opstellingen te bekijken en het laatste voetbalnieuws mee te krijgen. Het begint om 12uur vanavond. Aan tafel hebben we uitslagen voorspeld. De spanning is van het gezicht van Bud af te lezen terwijl hij staat af te wassen. De mentale voorbereiding is begonnen. De computer staat klaar met de koptelefoon en de website van radio 1 http://www.radio1.nl/noslangsdelijnwkvoetbal om ook het commentaar, weliswaar met wat vertraging, in het Nederlands te kunnen volgen.

De kaart van Sinterklaas die in de foto te zien is komt uit een bakboek dat we in December kregen en waar de kinderen vanmiddag verlangend in hebben gekeken. Op de verlanglijst staat "taart bakken" en ze zijn uren bezig geweest de geschikte taart te vinden. De kaart moet neergezet worden en mag niet in het boek blijven want het is hartje winter en voor onze begrippen ijskoud. We zitten tussen de citrusvruchten en warme chocolademelk. De Safeway verkoopt Taai Taai. Dus de kaart wordt neergezet, het voelt alsof we ons in de donkere dagen voor Sinterklaas bevinden........ Alleen de kadootjes ontbreken. Of toch niet helemaal. Vandaag kregen we de brief met de uitslag van de nieronderzoeken van Simon en we hoeven ons voorlopig geen zorgen te maken. Het gaat hem nu goed. Welk mooier kado kunnen we ons wensen.

De foto van zijn stralende gezicht spreekt boekdelen. Zoals goed te zien is heeft hij net een groot bord spaghetti verorberd. Maar dat iedereen dat kan zien kan hem niet schelen. Hij is in feeststemming. En wij ook.

Ik ben blij!

een toast maken

Zo zag een fabriek eruit die in 1911 werd gebouwd..... Melbourne pumping station.

Toast is hier de meest gegeten vorm van brood. Zelfs wij merken dat we steeds meer toast eten voor bijvoorbeeld het otbijt, in plaats van een gewone boterham. Het was dus interessant om te leren hoeveel electriciteit het kost om een toast te bakken. We leerden dit, en minstens honderd andere interessante wetenswaardigheden, in Scienceworks, een museum in Melbourne dat de normale en bijzondere dingen in het leven op een kindvriendelijke manier probeert uit te leggen. Eigenlijk zouden we helemaal niet naar Scienceworks gaan, maar naar Hanging Rock, een bijzondere rotsformatie 1,5uur rijden uit de stad. Maar het regent regent regent. Zeker geen weer om naar de geheimzinnige en mysterieuze rotsen te gaan. Helemaal niet omdat we een dag hebben gepland met Stijn, Kristine en de kindjes. Nu het nog kan.

De vraag was waar naar toe te gaan waar volwassenen en kinderen plezier kunnen hebben. Een museum dus. Een groot succes.

We snowboarden op een bewegend snowboard een heuvel af, doen rolstoelwedstrijden, leren welke beesten er in een bed huizen en hoe hoog een vlo springt. Maar ook hoe frequenties omgezet worden in geluid, waarom er seizoenen bestaan, hoe je moet navigeren op de sterren als je je op het zuidelijk halfrond bevindt. Hoe het doortrekken van een wc werkt. En alles over de machines van de oorspronkelijke rioolpompen die hier in 1911 zijn gebouwd. Stiller dan de motor van een Rolls Roys. De pompen werden ontworpen door een Engelsman in in 1911 in Melbourne gebouwd om het grote rioleringsprobleem op te lossen. Door 11 stoommachines werden de gigantische pompen aangedreven die al het afvalwater 4 km heuvelopwaards pompte naar een rioolbewerkings fabriek. Een van de pompen funtioneert nog. Dat hij al 100 jaar geruisloos loopt is te zien aan de 6 munten die op hun zijkant op de machines staan. Er is geen trilling te zien. We zijn onder de indruk.

's Avonds eten we bij Stijn en Kristine thuis de picnick die we eigenlijk voor de rotsen hadden bedacht. We hebben het over het naderende afscheid, of de vloerbedekking nu wel of niet gestoomd moet worden en over paprikachips (die hier niet te koop zijn maar in Belgie wel....).

Als afloop steken de kinderen in de stromende regen sterretjes aan. Een mooie afsluiting!

Simon en Isis bekijken wat er gebeurt als je een wc doortrekt.

Valt de munt om? Een van de rioolpompen.

Kristine en Stijn

Met een dag als deze is het duidelijk dat de vakantie begonnen is. Isis heeft al twee verhalen in haar Holiday Journal geschreven. Een over de Kidspace waar we vrijdag de vakantie mee hebben ingeleid. Een over het toastbakken bij Scienceworks. En toen was ze moe van het schrijven, waarschijnlijk door het zwemmen vanochtend in het grote golfslagbad samen met Bud en Simon. De vakantieverlanglijst is inmiddels gemaakt. Geen onoverkomelijke wensen dit keer. Twee weken leuke dingen doen. Als we met het tempo doorgaan waar we de vakantie mee begonnen zijn, zijn we over twee weken allemaal aan vakantie toe....... Dus morgen blijven eerst maar eens een dagje thuis, en gaan we niet verder dan de speeltuin of het strand aan de overkant als het weer een beetje meezit....

Sterretjes

een historische dag

Totaal onverwacht is vandaag de positie van Prime Minister Kevin Rudd overgenomen door een vrouwlijke leider, Julia Gillard. De kranten staan er vol van, internet ook. Hoe is het mogelijk dat iemand die een jaar geleden nog ongelooflijk populair was, nu nauwelijks nog aanhang heeft bij het publiek en binnen zijn partij. Wij zijn geintigreerd door wat er gebeurt en proberen het nieuws te doorgronden. Het land staat in het teken van deze grote verandering in aanloop naar de federale verkiezingen later dit jaar.

Vanavond was het working bee bij Simon op school. Bij het soppen van de ramen en het schoonmaken van de boekenplanken zou het een uitgelezen mogelijkheid zijn om over politiek te praten. En vooral over de ingrijpende veranderingen van vandaag. Maar blijkbaar was het of de verkeerde groep mensen om dit te doen, of het is iets dat je niet met elkaar in het openbaar bespreekt. Ik weet het niet en was er verrast over dat het vooral over renoveren van huizen ging, en de laatste footy uitslagen......

Als buitenlander moet ik mij er natuurlijk niet al te veel mee bemoeien, maar ik had wel graag wat meer willen horen over hoe mensen er persoonlijk over denken. Vooralsnog zal ik het met het nieuws uit de kranten en op televisie moeten doen.

huizen kijken

Nu de komst van nummer 4 in zicht komt, en het einde van ons huidige huurcontract bijna gelijktijdig, moeten we gaan beslissen wat we doen met ons huis. Gaan we nog een jaar ons townhouse huren tegen een redelijke prijs, maar zonder tuin en met slaapkamers die wij een beetje lacherig "de kelders" noemen? Vooral nu in de winter lijkt het beneden, waar de slaapkamers zijn, kouder dan buiten. Dus de kinderen gaan 's avonds met een kruik naar bed. Heel knus, maar niet echt ideaal. Ookal lijken zij er geen enkel probleem mee te hebben. Behalve dat willen we eigenlijk graag naar een huis met een tuin, aan een minder drukke weg. Dus we zijn op jacht. Dat is wel en niet eenvoudig. Wel eenvoudig omdat de huizen hier allemaal op de korte termijn verhuurd worden. Dat wil zeggen dat je nu kan huren om 1 juli een huis te betrekken. We hebben wat op het oog, en daar hebben we ook een "application" voor ingediend. We maken kans, maar.....we willen er per 1 augustus pas in. "Highly unusual, and not acceptable" volgens de makelaar. Volgens ons valt het wel mee, het huis staat al maanden leeg maar we zullen kijken of we eerder uit os huidige huis kunnen. En als ze het niet accepteren, dan doen we het maar niet. Dan komt er vast wel weer iets anders op ons pad.

Niet eenvoudig omdat de buurt waar we wonen een dure buurt is. Je betaalt niet alleen voor een huis maar ook voor de lokatie. Gisteren zijn we naar een splinternieuw door de verhuurders zelfgebouwd huis gaan kijken, helemaal prachtig met isolatie, zeeen van bergruimte, prachtige keuken en een tuin. Maar ver boven budget, zelfs als we het niet via een makelaar huren. Misschien kan ik nog verder over de prijs onderhandelen, als dat niet kan dan wordt het niets.

Morgen gaan we kijken naar nog een ander huis dat beter binnen het budget past, maar waarvan de eigenaar vandaag meteen al meldde "It's an excellent family home, because it still needs to be renovated......" Of we met die woorden blij moeten zijn is de vraag. We gaan in ieder geval kijken.

We willen in ieder geval voorlopig in deze suburb blijven wonen. We voelen ons hier thuis, kennen de weg en mensen. De kinderen zijn gewend aan school, creche en kleuterschool. Om dat weer te veranderen, terwijl we niet zeker weten wat de langere termijn plannen zijn, vinden we geen goed idee.

We maken ons er niet druk over, we zitten op zich goed in ons huis en er past makkelijk een baby bij. Maar we willen leuker. En een tuin. En een muur waar je ook wat aan op kan hangen, dat kan nu niet.

Een mooie uitgangspositie om rond te kijken naar mogelijkheden. En lukt het niet, dan huren we rustig nog even door, maar dan niet op jaarbasis maar op maandbasis. No worries :-)

angst overwinnen

Zwemles is een serieus gebeuren en de kinderen zemmen iedere week een half uur in de les. Isis gaat heel goed en leert sinds twee weken de schoolslag. Die vindt ze heel moeilijk, ze zwemt liever "freestyle", dat is borstcrawl, de slag die ze hier als eerste leren. Tom leert ook de basis freestyle en mag bijna naar een groep waarin hij zelf mag zwemmen, zonder ouder begeleiding. Dat mag vanaf 3,5 en hij kijkt er naar uit.

Simon zwemt ook goed maar is sinds een paar weken bang om op zijn rug te zwemmen zonder kurk of dat iemand hem vasthoudt. Hij moet zijn buik naarboven duwen en het blijkt dat hij dan denkt dat hij tegelijkertijd zijn adem in moet houden. Geen wonder dat hij bang is, ik zou zelf ook de overkant niet halen als ik niet mocht ademen. Omdat wij vinden dat zwemmen vooral ook leuk moet zijn, hebben we in overleg met Simon een priveles afgesproken om hem te helpen beter op in rug te kunnen zwemmen.

Vandaag was het zover. Lee, zijn zwemleraar, pakt het geweldig aan en na een half uur zwemt Simon vrolijk op zijn rug. Dan mag hij nog even op het opblaaskussen spelen dat klaarligt voor de schoolkinderen die zo komen zwemmen. Dat kussen komt alleen in de week voor de vakantie begint, en dat is nu. Hij straalt dat het gelukt is en dat hij op het kussen mag. Als het halve uur voorbij is komt hij uit het water en zegt met grote grijns dat hij zo'n privelesje wel heel fijn vindt en wanneer hij weer mag. Mooie boel! Zaterdag gaat hij gewoon weer naar de normale les en daarna kijken we weer verder. Ja zegt hij "misschien kan ik het uurtje beter gebruiken om een andere sport te leren, skateboarden bijvoorbeeld, of steppen. Dat rugzwemmen kan ik nu wel".

Op de opblaasglijbaan

Inzwemmen

dag

De straat van Stijn en Kristine, staat onze auto daar voor de laatste keer voor de deur?

In het winterse weer is het goed toeven in huis. Nou ja, goed...... Redelijk als je de verwarming meerekent. Goed als je hem gewoon uizet en een dikke trui aandoet. We hebben een "reversable airconditioner". Dat wil zeggen dat als je in de winter wat warmte in je huis wil, blaast het ding warme in plaats van koude lucht. Met als gevolg dat er, zolang hij aanstaat, een warme luchtstroom door een deel van het huis waait, je vel volledig uitdroogt en er een lokale sauna ontstaat. Door het ontbreken van iedere vorm van isolatie in huis is de warmte binnen 10 minuten weer vervlogen zoda je hem uitzet. Je kan hem maar beter uit laten staan is mijn motto. Maar niet iedereen is het daar mee eens dus er zijn regelmatig discussies over wanneer die aan moet en wanneer uit ;-).

Het was dus extra lekker om gistermiddag naar Kristine te gaan die een huis met vloerverwarming en open haard hebben. We gaan voor ons laatste diner, ze zijn aan het aftellen voor hun laatste Australische vakantie en het vertrek terug naar Belgie. Bah.

We hebben een ontzettend gezellige middag en avond en worden volledig in de watten gelegd. Japanse hapjes (om de spanning voor Nederland- Japan wat op te voeren :-)) en Belgische wafels. Stijn maakt een verrukkelijke fles champagne open onder het motto "alles moet op". Kristine heeft de dinertafel prachtig voorbereid, maar wij zitten in de keuken en de uren vliegen voorbij onder het genot van hapjes en drankjes, terwijl het jonge spul zich uitleeft achter de Wii. Als dat geen vriendschap is.....

In vrolijke stemming gaat Bud door naar Dave om Nederland te zien winnen van Japan. Hij is blij want nu hoeft hij vrijdag aanstaande niet om 4.30u am op te staan om ze te zien spelen, ze gaan zowiezo door. Natuurlijk zijn we ook voor de Socceroos, die nog steeds een kansje maken, maar we redden het niet om de wedstrijd van afgelopen nacht helemaal te zien. Het is te laat in de avond en we slapen voor de televisie.

Vandaag wat kleine oogjes dus. Bij ons en bij de kindjes, die er ook veel te laat inlagen gisteren. Maar kleine ogen of niet, het is working bee op school dus er moet geveegd en gepoetst worden op het schoolplein bij de school van Isis. Ik vind het wel best en doe een working bee thuis, terwijl Bud met het jonge volk in de stromende regen naar school rijdt. De kinderen gaan graag mee, niet zozeer vanwege het harde werken, als wel de snags die altijd na afloop door de leraren worden gebakken. Ze herinneren zich het nog goed van vorig jaar en staan al om 10.30u vooraan in de rij op een gebakken worst in een kleffe boterham gerold, te wachten. Om 11u is het afgelopen en hebben zij in ieder geval de sociale schoolverplichting van het jaar weer volbracht.

Tom aan een snag bij de school van Isis

Tegen die tijd zet ik de koffiepot aan omdat Marco en Brenda hebben gebeld en een "bakkie" komen doen op doorreis naar Zuid- en West Australie. Het is een dolle boel. Niet alleen omdat het zo leuk is om alle verhalen te horen en bij te praten, maar ook omdat de kinderen niet te houden zijn en het huis en elkaar met intervallen afbreken. Als we behang zouden hebben zou ik ze vandaag er even achter geplakt hebben.....

In de loop van de middag zwaaien we Brenda en Marco met hun campertje weer uit. Wie weet hoe lang het duurt tot we ze weer zien. Het was echt leuk dat ze nog even langs zijn gekomen.

Maar al dat afscheid, daar is niets aan.........

Dag Marco en Brenda, goede reis!

De rest van de middag zijn we thuis. De kinderen een uurtje knock-out in bed. Tom bijna letterlijk omdat hij verschrikkelijk hard van de driewieler is gevallen en tegen een lichte hersenschudding aanzit. Hij ziet er gehavend uit met een enorme buil op zijn hoofd en een schaafplek op zijn kin en hij klaagt over hoofdpijn. Het ironische is dat we hier ALTIJD een helm op hebben. De kinderen zijn heel plichtsgetrouw en wij hoeven het nooit te vragen. Op step, loopfiets en fiets, altijd hebben ze een helm op. Maar hij had geen helm opgezet omdat het, adus Tom: "zo'n babyfietsje is, daar kan ik helemaal niet vanaf vallen al zou ik het willen mam". Wat er gebeurd is weten we niet precies, maar dat het pijn deed was duidelijk.

En daarna gaat de rest van de zondag gemoedelijk voorbij. Ik doe nog wat ziektekosten declaratie administratie zodat ik morgen weer fijn bij Medicare een nummer kan trekken en in de rij kan gaan staan om bonnen in te leveren en cash terug te krijgen Wel zo handig want mijn creditcard is geblokkeerd omdat iemand heeft geprobeerd er grote sommen geld mee uit te geven in het buitenland. Lang leve de automatische beveiliging van credit cards. Hoe mijn gegevens gestolen zijn is mij echter een raadsel...

De kindjes willen nog schmincken dus moet al het artistisch talent uit de kast gehaald worden om raketten, wereldbollen en vallende sterren te dekoreren op gezichten en buiken.

Bij het eten brainstormen we over namen voor baby in mijn gestaag groeiende buik. Waarbij Tom en Simon weer enorme ruzie krijgen omdat ze allebei willen dat de baby hun eigen naam, Tom of Simon, krijgt. En Isis voortdurend meisjesnamen roept terwijl ze toch weet dat het echt weer een jongen gaat worden. Haar uitleg, misschien kunnen we de meisjesnamen die ik leuk vind iets veranderen zodat het jongensnamen worden?

Kortom, wij vervelen ons niet. Of moet ik zeggen, wij vervelen ons nooit......