kerst

De kerstboom op de kerstkaart van Simon

Simon geeft zijn kerstconcert op school en dat is zoals ieder jaar een groot feest. De kinderen hebben een prachtige kerstkaart gemaakt voor thuis. En zingen ontroerend met de hele groep kerstliedjes. Ik groei een centimeter van trots.

Tom heeft het warm vandaag en is moe, dat zal wel de invloed zijn van de inenting die hij afgelopen vrijdag heeft gehad. Hij mag voor deze keer een uurtje televisie kijken midden op de dag. Isis is stralend en ik kan zien dat het tegen het eind van het jaar loopt. Ze heeft grote kringen onder haar ogen.

Nog 1,5e week en dan is het vakantie. De kerststress is hier volledig toegeslagen bij iedereen. Kaarten, kado's, versieren, gasten, feesten, drank, druk, boodschappen. Wij hebben daar niet veel last van. Dit weekend gaan wij versieren. Maar zonder stress. Gewoon, voor de lol. Een gezellig vooruitzicht.

Eerst moeten er nog wat dingen op mijn lijst afgetekend worden. Bijvoorbeeld een bezoek aan de vaatchirurg.

In een broeiende warmte van 27 graden, door de regen rijd ik vanmiddag met Bink en Tom naar Brighton. Daar zit een arts die expert is op vaatgebied en bij hem heb ik een afspraak. Hij werkt vandaag in zijn prive praktijk. De praktijk van deze arts zit een oud pand in een van de duurste wijken van Melbourne. Ik mag plaatsnemen in een keurige wachtkamer. Niet op een gewone stoel maar op oud antiek, keurig opgesteld langs de muren. Terwijl ik een formulier invul met mijn gegevens zie ik dat er heel discreet een prijzentabel is toegevoegd. Een eerste consult kost 150 Dollar. Je kan de waarde van een dollar ongeveer gelijk stellen aan de waarde van een Euro. Ik krijg het er warm van, het moet wel iets geweldigs zijn deze arts. Hij komt mij 15 minuten te laat ophalen. Op zich is dat niet heel veel te laat, maar voor de private healthcare wel. Het kost wat, maar dan word je wel op tijd behandeld is het motto. Ik kan de arts nauwelijks verstaan. Hij praat met een zwaar Australisch accent en kijkt mij niet aan. Ik moet een aantal keer vragen wat hij zegt, heel vervelend voor hem maar ook voor mij. 15 minuten later sta ik weer buiten. Er is geen andere mogelijkheid voor de twee grote spataderen dan ze operatief weg te halen. Op mijn vraag hoe lang de wachtlijst is kijkt hij mij vernietigend aan. Natuurlijk is er geen wachtlijst. Dt is toch private care. Ik krijg er een kleur van.

Ik kan komen wanneer ik wil, ik mag zo lang in het prive ziekenhuis blijven als ik denk nodig te hebben.

Ik spreek voor eind januari af, dan zijn de ouders van Bud hier en is het wat makkelijker te regelen. Hij zegt nog even dat we telefonisch wel even wat regelen tegen die tijd en dan sta ik weer buiten de behandelkamer.

Ik moet nog betalen, maar in de tussentijd heeft Tom Bink met een kleurpotlood geprikt. Bink huilt. Ik sta met de maxicosi, mijn tas, een tas van Bink en een ondeugende Tom aan de balie, in een gang die net te smal is om anderen mensen er ook nog comfortabel langs te kunnen laten. Ik heb niet door dat de dame achter de balie belt met de hoofdpraktijk om de betaling te regelen en dat ze het tegen mij heeft met de telefoon aan haar oor. Ze reageert heel geirriteerd terwijl ze op mijn creditcard wacht. Zodra ik betaald heb draait ze haar stoel op wielen met een ruk om en rijdt ermee naar haar andere computer waar ze overduidelijk met iets veel belangrijkers bezig is. Ik heb meteen geen zin meer om bij deze arts terug te komen. Aan de andere kant, ik kan er wel snel vanaf zijn. Een luxe probleem dus. Ik ben verbaasd over mijzelf, dat ik het zo belangrijk vind dat mensen een beetje aardig zijn.

Morgen ga ik eerst maar eens met de verzekeraar bellen om te vragen hoe dit allemaal in onze verzekering past. En dan kijk ik weer verder.

Ik ben in eerste instantie sjagerijnig als ik weer in de auto stap. Het volgende moment is het alweer over. We hebben toegang tot goede zorg. We hebben vakantie in het vooruitzicht. Het is goed met ons allemaal. En mijn sjagerijn slaat meteen om. Ik moet het ook allemaal niet zo serieus nemen. En vooral mijzelf niet. ;-)

een weekend vol plezier

Zaterdagochtend, een pakket!

Sinterklaastraktaties, eigengebakken pepernoten, chocoladedollars en sinaasappels

Verkleedtijd, Isis

Plezier in de tuin met Sinterklaasbezoek Mila en Famke.

Bink is de enige die niet echt vrolijk is, hij is nog steeds een beetje ziek.

FootyPiet Simon

Kadotijd!

Een dag later, zondag. We lunchen met pannenkoeken. Vooral voor Simon, die moet een bodem leggen voor de zwemwedstrijd van later op de middag. Hij wint niets, maar hij heeft het reuze naar zijn zin gehad!

Circus! Isis geeft een uitvoering met circusschool.We vinden het ook dit jaar weer prachtig.

YES! De uitvoering is gelukt. Mabel in Isis, dikke vriendinnen en opgelucht dat het voorbij is en goed verlopen is.

beter

Het wordt toch nog een fijne dag vandaag. Bink is weer opgeknapt, ookal ziet hij wel wat pips. Dus wij zijn allemaal opgeknapt en kunnen weer aan andere dingen denken. De eerste Sinterklaasversiering hangt al aan het plafond. De nootmuskaat, kruidnagel en kaneel zijn gemixed voor de pepernoten straks. Zelfs het onweer en de slagregens zijn gestopt. Het feest kan beginnen, de Sint kan komen.

akrobatiek

Dit is geen blog over circus. Dat komt zondag pas. Maar dit gaat over vandaag. Om alles normaal te laten verlopen is een logistieke akrobatische toer.

Bink heeft vanochtend zijn eerste immunisatie prikken gekregen en is de rest van de dag ziek. Ze hadden ons al gewaarschuwd, het levende retrovirus dat hij heeft gekregen kan behoorlijk wat bijwerkingen hebben. Hij is hartstikke ziek, koorts, spugen, huilen, kreunen. En dat terwijl er vandaag zoveel moet gebeuren. De achterstand was wegwerken. De wasmachine is gemaakt, de was gedaan, en die moet ook weer in de kast terecht komen en staat midden in de kamer. We krijgen veel bezoek dit weekend dus er moeten boodschappen worden gedaan. De Sinterklaaskadootjes moeten allemaal nog worden ingepakt en er moeten gedicht worden. Er is een pakket aangekomen en dat moet van het postkantoor worden opgehaald. Er is werk te doen voor de waterfles. Er is een picnic van de klas van Isis aan het eind van de dag. Maar het valt allemaal in het niet en er komt niets van. Want Bink gaat voor. Zelfs de afwas laat ik staan. Terwijl Bink handenwringend in mijn armen ligt proberen de jongens hem op alle mogelijke manieren te troosten. Als het niet lukt gaan ze stilletjes in de kamer van Tom spelen. Dat vind ik zo lief, maar ook heel naar en sneu voor ze. Maar ik kan het niet anders voor ze oplossen. De picnic eten de kindjes thuis aan tafel. Isis zegt tegen me "doe maar makkelijk, we bakken de worstjes, doen ze in een broodje en dan maken we de groenschaal met lekkere knabbels". De groenschaal is de schaal die we hebben waar we altijd rauwkost in doen met een dipsaus. Ik vind het een prima idee en we hebben geen geklaag aan tafel. Ik ben aangenaam verrast over de flexibilieit en meewerkendheid van de kindjes.

Bink is nu even rustig. Hij staat naast mij in de kar, ik durf hem niet goed alleen in zijn bedje te leggen. Hij slaapt voor het eerst in zijn leven op zijn buik en dat doet wonderen, hij is een stuk rustiger. Bud is naar het concert van U2 vanavond en komt pas laat thuis. Ik heb dus nog even om zoveel mogelijk af te krijgen. En ga als een haas aan de slag.

Bink naast mij in de kar, op zijn buik. Hij is eindelijk rustig.

Wat heel leuk is vandaag is dat ons vogelgezinnetje in de middag opduikt in de tuin. Niet de beste foto ooit, maar wel aandoenlijk.

De helft van het vogelgezin op ons grasveldje.

En nu ga ik gauw dichten

Voor ik moet doven de lichten

Want ook hier moet wel eens worden geslapen

Anders wordt het morgen de hele dag gapen

Helaas hier geen sneeuw en kou

Maar donder en bliksem, als die Sint nu maar komen zou

De pepernoten moeten nog worden gebakken

Als het niet lukt, blijft het bij kadootjes uitpakken

En spelletjes doen met elkaar

Het wordt vast een gezellige Sinterklaas dit jaar

het nest

Een laatste update over de vogels. Het nest is leeg. Ook de anderen zijn uitgevlogen en er is geen vogel teruggekomen. Wat zal het weer stil zijn op ons terras.

uitvliegen

Een van de vogels uit het nest heeft vandaag voor het eerst het nest verlaten. Terwijl er een wolkbreuk plaatvindt met veel bliksem en donder waagt hij de sprong. Hij zit op een takje van een plant op het terras rond te kijken. Wat is dat snel gegaan! We zijn trots op het kleine beestje, dat gisteren al druk was met het poetsen van zijn vleugels. Omdat ik vanavond niet thuis was heb ik niet kunnen zien of hij weer veilig in het nest terug is gegaan. Er dreigen zoveel gevaren in de tuin, en het vogeltje is nog zo kwetsbaar dat ik wel een beetje ongerust ben. Ik zie niets buiten in het donker en het nest is stil. Ik vetrouw er op dat alles goed is en dat morgen misschien de andere drie ook een poging gaan wagen.

Vanavond heeft Bud de honneurs van het eten met de kindjes en het naar bed brengen waargenomen. Ik had een feestelijke borrel op kantoor, 321 Water is op de markt en maandag worden alle flessen uitgestuurd die in de pre-sales zijn verkocht. Het voelt ook een beetje als uitvliegen, net als het vogeltje in onze tuin vandaag. Ik ben trots dat ik er ook aan bij heb kunnen dragen! Alle mensen die hebben meegewerkt aan het tot stand komen van de waterfles waren bij elkaar en met elkaar hebben we het glas geheven op Gretha, de eigenaar van het bedrijf, en natuurlijk op 321 Water. Wat een leuke en speciale avond!

Hoe Bud het heeft gehad moet ik nog horen, die ligt al op een oor. Het is nu in ieder geval stil in huis ;-), dat is een goed teken.

kerstmarkt valt in het water

Het is gelukt! We hebben een paspport voor Bink aangevraagd. Onze missie van gisteren naar hartje centrum van Melbourne om bij het Nederlandse consulaat langs te gaan is geslaagd. Als het goed is krijgt hij over een aantal weken een paspoort toegestuurd en dan kunnen we voor hem ook een visum aanvragen. Ik ben opgelucht, ik vind het een naar idee dat Bink geen reisdocumenten heeft en dat we hier dus niet weg kunnen als dat zou moeten. Simon was ook mee omdat hij zijn paspoort moet verlengen. Niet het bezoek aan het oerhollandse consulaat in een piepklein kantoortje maakt de meeste indruk, maar het gebouw waar Bud in werkt op de terugweg naar huis. Een nieuwe bedrijfsnaam die op het gebouw staat is ISIS, een ingenieursbedrijf, is al van heinde en verre zichtbaar. Wat een grappig toeval.

Groot staat de naam van Isis op ghet gebouw waar het bedrijf waar Bud werkt zich ook in bevindt.

Gisteravond laat bak ik nog als een haas een bananenbrood als bijdrage voor de "cakestall" op de eerste kerstmarkt die de school van Isis organiseert. Uiteraard met als doel fondsen te werven voor de school. Aangezien wij verder niets hebben bijgedragen vond ik dat iets bakken het minste was..... Altijd gaat dit bananenbrood goed, maar natuurlijk als je haast hebt gaat het helemaal mis. Al na een half uur begint het vreselijk verbrand te ruiken in huis. Blijkt het brood met blik en al omgekiept te zijn en ligt de hele oven vol zwart bananenbrood. Er zit gelukkig ook nog iets in het bakblik, maar dat heeft zo'n vreemde vorm, daar durf ik natuurlijk niet mee aan te komen.....

Dus voor ik Isis bij haar klas afzet vanochtend ga ik schuldbewust bij het organiserend committee vragen of ik ook vanmiddag een brood mag inleveren. De kamer waar ik inloop staat tot aan de allerverste hoek helemaal gevuld met zelfgebakken cakejes, koekjes, taarten en alles wat maar mogelijk is aan zoete lekkernijen. Mijn mond hangt open van verbazing, het lijkt wel het huisje van de heks uit Hans en Grietje. Ik vraag hoopvol of het eigenlijk nog wel nodig is om iets te bakken, maar dat wordt met een volmondig "yes of course, this will sell out in 30 minutes" bevestigd.

Dus ga ik naar Coles om opnieuw ingredienten in te slaan. Maar niet voordat we naar de Assembly zijn geweest. Isis heeft weer een "key" verdiend,voor "persistance" dit keer. Ze is zenuwachtig en ook heel trots en ze zwaait verlegen naar ons vanuit de andere kant van de zaal waar ze staat opgesteld. Ik ben blij voor haar, ze heeft er vreselijk haar best voor gedaan.

Een zee van zelfgemaakte lekkernijen.....

Ons nog dampende bananenbrood, met label, zodat iedereen kan zien wat erin zit. Dat is hier verplicht bij alle zelfgemaakte dingen die uitegedeeld of zoals hier, verkocht worden.

De kerstmarkt is een groots gebeuren en de organisatoren zijn er al weken mee bezig. De hele markt vindt op school plaats. Het ziet er professioneel uit met alle commerciele maar ook eigengemaakte kramen. Gelukkig is een deel van de kramen overdekt in de grote sportzaal opgesteld want precies om 15.30u, als de school uitgaat en de markt gaat beginnen begint het verschrikkelijk hard te regenen. En dat houdt niet op. Tegen 17u houden we het voor gezien, we zijn doorweekt, Bink ligt te brullen in de kar, de "snag" van Tom is kletsnat, Simon heeft zijn 5 dollar uitgegeven aan een klein ijsje en Tom en Isis kunnen niets vinden wat ze voor hun 5 dollar kunnen kopen. En ze hebben geen zin meer. Echt jammer, want ze hadden zich er zo op verheugd om zelf geld uit te gaan geven. Voor we vertrekken gaat Simon even controleren of ons bananenbrood verkocht is en hij straalt als dat het geval blijkt te zijn. Nu willen we niets liever dan naar huis. We vinden het wel heel erg jammer voor alle mensen die zo hard gewerkt hebben. Maar wij hebben ons deel gedaan, een plantje gekocht en voor de kindjes een "snag" en een brood afgegeven. Dit onder het motto "alle beetjes helpen"

Isis heeft voor de markt een bord geschilderd die bij de plantenkraam hangt.

Het regent en regent.... Isis, Simon en Tom blijven dicht bij elkaar terwijl ik onder een afdakje een fles aan Bink geef.