foto's kijken

Vanavond ben ik bezig met het organiseren van foto's. Om einedelijk binnen afzienbare tijd een aantal fotoboeken te printen.
Dat betekent dat ik door 3,5 jaar Australie aan het bekijken ben. Nog geen foto heb ik geselecteerd voor een fotoboek. Gefascineerd kijk ik naar alle beelden die langskomen. Het landschap, de kinderen, de uitjes, de logees, de familie, de reizen, onze dagelijkse huis-, tuin- en keuken dingen. Wat is er alweer veel veranderd in de tijd.

We zijn met z'n zessen.

We zijn ouder geworden.
Het is rommeliger in huis.
We hebben een drukker sociaal leven.
Ik heb werk erbij dat tijd tussendoor vraagt.
Ik heb plannen waar ik niet aantoe kom.
Het is een stuk drukker geworden.
Ik zet bijna nooit meer de leuke kopjes en de zilveren koffiepot op tafel. Waarom eigenlijk niet?
We gingen vaker naar het strand.
We deden meer gekke dingen.
Zijn we serieuzer geworden?
Als ik zie wat we kochten aan fruit en groenten zie ik dat dat veranderd is. De boodschappen zijn duurder geworden. Het budget een stuk krapper.
We zijn moe.

Dit weekend waren we thuis en deden we bijna niets. Op vrijdag met de bus en de trein naar de St Kilda Botanische tuinen voor een avondpicknick.
In het weekend lego sorteren voor Simon, zwemmen bij de fitness, zwemmen op zwemles. Spelen in de tuin en om het huis. Bink in een ander bed want hij klimt uit zijn ijzeren ledikant. Spelletjes doen. Schelpen rijgen.

Het is heerlijk om foto's te kijken. Vrolijke gezichten, blijde gebeurtenissen. Emoties. Lang haar, kort haar. Mensen, dieren, planten, natuur, huizen, wegen, spullen op tafel, de zee.  Bij iedere foto weet ik precies hoe het was en wat we deden. Ik word er helemaal vrolijk van.

We zijn ons bewust van het plezier dat we kunnen hebben. Ookal zijn we soms moe. En zijn er dingen veranderd.

Vandaag lachen we.
Om Bink die bij iedere vogel "vogel" roept en wijst. Die een vinger in de lucht steekt als er een helicopter voorbij vliegt en "copter" zegt met een stralend gezicht. Absoluut niet gevoerd wil worden behalve als het vanille ijs is dat hij direkt op wil eten. Om zijn vier nieuwe tanden die bijna doorkomen.
Om Simon die zijn lego keurig sorteert in een visdoos. Bijna door het plafond gaat als Australie tegen Nieuw Zeeland speelt in de halve finale van het rugby kampioenschap. Zijn grote boosheid als er in de Botanische tuinen van St Kilda het reuzenschaakspel voortdurend bezet is en hij geen beurt krijgt.
Om Tom die stiekum zijn Nintendo onder de dekens heeft vanochtend vroeg. En wij maar denken dat hij voor het eerst in zijn leven uitslaapt. Die er als de kippen bij is als de blender aangezet moet worden om een fruitshake te maken, maar nergens te vinden was toen het fruit gesneden moest worden. Die zijn haar zo geweldig fohnt na het zwemmen in de sportschool dat hij 10cm langer lijkt dan hij werkelijk is.
Om Isis die mij blij haar zelfgemaakte staart laat zien, maar dat stiekum om te verbergen dat ze haar haar nog niet helemaal heeft gekamt. Die samen met Bud boodschappen doet en haar eigen spullen haalt om een iets lekkers voor iedereen te maken. Die uren staat te koken in de tuinen met gras en bloemen, samen met broer Tom. Die mij iedere ochtend heel lief vraagt of ik lekker heb geslapen.
Om Bud die riep dat hij met de nieuwe spullen van Bink in de douche aan het spelen was en daarom nog niet  aan het ontbijt kon verschijnen vanochtend. Die Tom complimenteert met zijn mooi gefohnde coupe terwijl hij eigenlijk drie keer moest kijken wat dat harige ding was wat aan kwam lopen. Die uit de grond van zijn hart zegt dat het heerlijke biologische organische brood dat ik had gekocht inderdaad niet te eten is om Tom, Simon en Isis bij te vallen.......

We hebben plezier. Maar het kan meer. Het is zo makkelijk om opgeslokt te worden in de waan van de dag. Daar ligt voor ons de uitdaging. De waan van de dag binnen de perken houden, en meer stil te staan bij het plezier. Voor ons allemaal.

En dat allemaal door het kijken van foto's. Ik kan het iedereen aanraden.

radiostilte

Natuurlijk waren we stil toen Cees en Mientje weer moesten vertrekken. Pakken met zakdoekjes zijn verbruikt om tranen te drogen. Simon heeft weer een nachtje met Heimwee Beer geslapen. Tom wilde niet in de auto stappen op het vliegveld. Cees en Mientje waren vreselijk bedroefd. Iedereen is aangeslagen.
Een kleine radiostilte voelt dus op zijn plaats.

Echter, de radiostilte had nog een reden. Mijn e-mail account was gehacked. Wat een drama. Iedereen die ooit wel eens een mail van ons heeft gehad heeft spam gekregen. Gelukkig had de e-mail provider het snel door en heeft de account geblokkeerd. Ik heb mij verdiept in open source anti virus software voor de mac en heb zelfs wat gevonden. En het werkt.
Er konden twee oorzaken zijn van het probleem. 1) "Malware" dat op de mac was geinstalleerd of 2) Een gehacked password. De scanner heeft de hele laptop gescanned en gelukkig zijn er geen "threats" vinden dat er niet thuishoort. Dus met wat kleine aanpassingen in de e-mail account en wat hulp van Microsoft kunnen we weer communiceren. Wat een gedoe!
Terwijl vandaag de hele dag de software staat te werken ga ik met Isis op schoolreis naar een doolhof op het Mornington Peninsula. Bink en Tom mogen ook mee. Het is een heerlijke zonnige dag, ik heb een hele leuke groep om te begeleiden en we hebben veel plezier in het vinden van de weg door doolhoven, en het speuren naar elven en kabouters. Ik geniet vooral van het verschil tusssen kinderen in hun benadering van dingen. Het varieert van een voortdurend wegrennen tot een intense gedrevenheid om de opdrachten uit te voeren. Maar ook in individualisme of teamgevoel. Optimisme of pessimisme.  Opgeven of doorzetten. Ongelooflijk dat die kenmerken zich al zo uiten. Het zijn net kleine volwassen mensen.......

Gisteren zijn Cees en Mientje weer veilig thuisgekomen en zagen we ze alweer even op Skype, vandaag was bij het thuiskomen de laptop opgeschoond en goedwerkend. Bij deze is de radiostilte weer opgeheven. We zijn er weer :-)

de laatste loodjes.....

.....wegen het zwaarst.
Nauwelijks een vrolijk gezicht hebben we gezien in dit huishouden vandaag.
Buiten regent het, binnen worden de koffers gepakt.
Het valt niet mee dit keer, het naderend afscheid.
De vier weken en paar dagen gingen te snel.
Dat is een goed teken.
Time flies when you're having fun.
We must have had lots of fun.

Ons afscheidsdiner doen we in het restaurant van het plaatselijke motel, ook speelhal en bar. We doffen ons op voor de gelegenheid. Overhemden, make-up, zelfs nagellak voor Isis. Er is een lach en een traan. Veel frietjes en rugby op de televisie. Veel Australischer dan dit kan bijna niet. We hebben een heerlijke avond!

Kadootje uitpakken.

Even rugby kijken tussendoor.

1

Bink is 1. Geen baby meer. Tenminste, dat denkt hij zelf. Hij straalt de hele dag en heeft zijn kroon alleen afgezet voor een middagdutje. Hij geniet van de aandacht, de slingers en de kadootjes. Hij zingt, speelt en buit het helemaal uit. Hij speelt aan het eind van de dag met alle kadootjes die hij kreeg en owee wie er in de buurt komt van zijn nieuw verworven spulletjes.
Het is feest.
Een jaar.
Wat een bink!

 Kadootjes om 6.30u 's ochtends. 

Taart smullen 

 Aan iedereen de kaart laten zien

 Intens tevreden

De visite

het blijft leuk

Hoe vaak we al naar Phillip Island zijn geweest is niet op een hand te tellen. Hetzelfde geldt voor de Farm en Woolamai Beach, beide nog altijd favoriet bij ons allemaal. Met het gebruikte ontbijtservies nog op het aanrecht, en de broodkorsten nog op de grond springen wij vanochtend in de auto om op tijd op plaats van bestemming te zijn. Het is een kleine twee uur rijden.
Het is fijn. We zien niets van de voorspelde regen, het Clydesdale paard trekt vandaag de kar, de bloemen bloeien. De farm is als vanouds. Net zoals het strand daarna. Heerlijk, stil, wild. Iedereen geniet. Het blijft ontzettend leuk, ookal zijn we al vaak geweest.

Een jaar geleden op deze dag ging ik vroeg naar bed en stormde het. Vol zenuwen over de aankomende geboorte en de kennismaking met onze nieuwste aanwinst. Vandaag schatert hij van het lachen om een woordspelletje dat hij met Isis doet. Wat is een jaar? Het gaat zo snel. Waar blijft de tijd.

klein en groot

Nog even keten voor het slapen gaan. 

Klein mensje en Groot mens hebben plezier. Bink weet al precies wat "tijd rekken " is voor het slapen gaan. Cees weet dat ook en doet net zo hard mee ;-).

aan de rand van de stad

Aan de rand van de stad is een bos. En in dat bos hebben wij dit weekend een huis gehuurd. Het is vlakbij de stad. We willen niet teveel tijd besteden aan rijden, we willen vooral veel tijd besteden aan gezellige dingen doen. Om het bos te bereiken vanuit de stad moet je wel moeite doen. Een bos als dit is niet makkelijk te vinden, zelfs niet als het aan de rand van de stad is.

Aan de rand van de stad is een bos. In dat bos regent het dat het giet als we er aankomen. Het is een regenwoud, dus op zich is het niet verrassend dat het regent. De Yarra rivier, op 100 meter afstand van het huis, is van een kabbelende stroom veranderd in een bulderende rivier. We horen het op de achtergrond terwijl we de zwarte wolken negeren en de verjaardagstaart aansnijden op een moment dat het even droog is. De planten zingen, de bloemen uit de tuin zijn mooier dan een bruidsboeket.

Aan de rand van de stad is een bos. Als we een stuk in dat bos wandelen, langs de gezwollen rivier zijn we getuigen van een klein drama. Moeder eend gaat trots met haar 10 jongen zwemmen. Het is een heel jong eendengezin, dat zie je zo. Misschien gaan ze pas voor de tweede keer het water in. De stroming is sterk. Heel sterk.  Het achterste eendje komt drijft iets af en wordt opgenomen in de sterke stroming. Daar is niemand tegen bestand, helemaal een klein eendje niet. Eenzaam drijft het met grote snelheid weg van de rest. We hollen langs de waterkant om te zien waar het terechtkomt. Maar binnen de kortse keren is het uit zicht verdwenen. Mientje vertelt de kinderen dat het waarschijnlijk is opgenomen in een ander eendengezin. Een klein drama met een vrolijk einde. Dit moet wel een echt sprookjesbos zijn. 

Aan de rand van de stad is een bos. En in dat bos is een dorp. In dat dorp staan huizen. Er zijn ook winkels en cafe. Bij het postkantoor hangt de gevel er bijna af. Er is een bakker en daar werken twee meisjes die zo scheel zijn dat we niet weten hoe we ze aan moeten kijken. De ijswinkel is dicht. In het enige restaurant dat er is zitten zoveel dronken mensen dat we besluiten er niet te gaan eten. Een groot koffiecafe heeft heerlijke dingen op het menu, alleen de keuken is al dicht. We kunnen wel quiches en andere hapjes kopen om mee te nemen. Zo lekker dat we blij zijn dat we niet uit eten gaan zodat we een excuus hebben flink in te slaan.

Aan de rand van de stad is een bos. Er staat een huis en dat huis is net een sprookje. Er is een open haard. Er staan 21 spelletjes in de kast. De bedden hebben elektrische dekens. Als we uigewaaid en nat weer binnenkomen piept er net een zonnenstraaltje door de wolken. Tijd voor champagne, chips en de heerlijke hapjes uit het plaatselijke cafe.  Ieder restaurant valt in het niet bij het plezier en het heerlijke eten dat wij op de terrastafel hebben staan.

Aan de rand van de stad is een bos. Het bos is donkergroen en drupt aan alle kanten. Het is vrolijke muziek die tingelt in onze oren als we naar de La La watervallen wandelen op de tweede dag in het sprookje. Hoe toepasselijk is de naam? Het enige dat we niet zien zijn elven en kabouters, en als we ze hadden gezien zouden we niet  eens verbaasd zijn geweest.

Aan de rand van de stad is een bos. Tot in dat bos zijn de wedstrijden van de footy Grand Finals doorgedrongen. 's Middags installeren we ons voor de televisie maar de jongens zijn zo zenuwachtig dat ik ze meeneem naar het plaatselijke footyveld om zelf een balletje te trappen. Met als gevolg een paar blauwe tenen bij mij en Tom en Simon die krom van het lachen op het natte veld liggen. Mam, je moet het duidelijk nog leren brullen ze.......Tja, daar gaat het sprookje....

Aan de rand van de stad is een bos. Op de derde dag rijden we naar de top van de 1250 meter hoge Donna Buang. Een populaire sleetje rijden plek in de winter, nu een koude verlaten plek waar vogels vrij spel hebben en de Lyre bird op de achtergrond zijn roep laat horen. Maar zich zoals altijd niet laat zien.  We kunnen de skyline zien liggen van het centrum van Melbourne, 80 km verderop.

Door het bos aan de rand van de stad rijden we naar onze favoriete speeltuin in een plaatsje waar ook Puffing Billy langsrijdt. Natuurlijk stoppen we daar voor een speelpauze. Als we aan het eind van de middag wegrijden wordt het bos langzaam aan weer de rand van de stad. Het kangoeroeveld waar we langsrijden om nog even kangoeroes te spotten is vandaag leeg. Het is duidelijk, we hebben het sprookjesbos achter ons gelaten. Voor we het weten zitten we weer in de stad.

Aan de rand van de stad is een bos. Een sprookjesbos. Het was een sprookjesachtig weekend.