een taart

Het is weer zo ver. Een taart wordt er verwacht. Door Bink dit keer. Hij wordt vier en heeft een taart uitgezocht waarin veel werkauto's voorkomen. Zoals gewoonlijk zijn de verwachtingen hooggespannen. Hij drentelt al de hele middag om mij heen, met zijn werkhelm op.
Twee cakes gaan er in de oven. De berg wordt gebouwd. Hij zet de graafmachines vast klaar. Hij inspecteert het plaatje terwijl ik met plakvingers van vloeibare glucose en poedersuiker asfalt probeer na te maken. Ik dacht dat blauw en rood samen aardig in de buurt van grijs konden komen, maar niets is minder waar. Een dromerig lila. Past overigens goed bij de kleur van de berg niet niet donkerder wil worden dan donker beige..... De grond is in Australië vast veel lichter dan die in Europa (waar het cakeboek vandaan komt....;-))
De strepen vallen van de weg. Gelukkig zijn er schuifauto's die de boel weer goed kunnen leggen. En kom ik erachter dat de berg zo mooi hoog geworden is dat hij niet in de koelkast past.....
Een taartentalent zal ik nooit worden. Maar Bink vindt dat niet erg. Hij is dik tevreden. En ik dus ook.

Morgen vieren we de verjaardag van Bink.
Hij wil geen kroon. Alleen een werkman helm. Zo!

bring your own jet...

Binnenkort moet ik naar een congres. Vanavond boek ik tickets en wil zo dicht mogelijk bij de locatie komen. Ik zoek dat er een vliegveldje is in de plaats waar het congres wordt gehouden. Dus zoek ik naar een ticket van Melbourne naar die plaats - Cessnock in de Hunter Valley, NSW.
Zoekresultaat komt alleen met de volgende optie "Bring your own jet". Deze was ik nog niet tegengekomen in de ruim 6 jaar die we hier nu wonen! Deze optie kies ik volgende keer, als ik mijn eigen jet voor de deur heb staan ;-). Dan maar met een gewone lijnvlucht. Een beetje jammer is het wel.

Om bij vliegen te blijven. Ik lees Bink vanavond voor uit een boek over sterren en planeten. We zijn geintrigeerd over het fenomeen "zwart gat". Maar vooral wat er gebeurd als iets in de buurt van een zwart gat komt. Een object wordt dan langgerekt, het zogenaamde "spaghettificatie" proces, voor het wordt opgeslokt in het zwarte gat. In het boek staat beeldend getekend hoe het eruit ziet als een raket gespagettificeerd wordt. Bink, die het al tijden heeft over dat hij astronaut wil worden, wordt heel stil.  Hij verzucht "ach, dan wordt ik toch maar "digger" (iemand die een grote graafmachine aanstuurt). En zo is het.

Van "your own jet" en "astronaut" verzetten wij onze zinnen moeiteloos naar "cattleclass lijnvlucht ticket" en "graafmachinebestuurder". En we zijn nog even blij :-).

het is niet allemaal perfect, en dat hoeft ook niet

Tomatensoep - klaar
Gebakken rijst met groenten - klaar
Pasta - klaar
Hartige taartjes - klaar
Muffins en mii gehaktbroodjes - klaar
Eten voor vanavond - op

En zo zijn we weer terug in onze normale doen. Weekboodschappen, weekkoken, iets extra's voor de kinderen voor hun vakantie lunchboxen. Opruimen. Wassen. Een speelafspraak. BBQ. Footy Grand Final kijken.

We reflecteren op drie weken bezoek. Karin is inmiddels weer veilig thuis aangekomen. Het voelt leeg nu ze er niet meer is. Ze bracht zoveel energie en optimisme. Het gloeit nog na in de lucht. Ze heeft laten zien dat het allemaal makkelijk te behappen is. Oude Ikeastoelen krijgen een make-over, ze koopt de potten verf op aanwijzingen van de kinderen. Het enige dat ik nog hoef te doen is in de lappendoos te duiken en met wat we nog hebben de kussens te bekleden. Gewoon doen.

Als Karin komt, waait er een frisse wind door het huishouden en het gezin. Ze laat ons zien dat je niet sorrie hoeft te zeggen als iets niet lukt. Als je maar je best hebt gedaan. Dat het niet erg is als niet alles perfect is. Het is veel belangrijker om te kijken en stil te staan bij wat wel is gelukt.
En ze brengt gemberthee in ons thee repertoire :-).
Het huis is opgeruimd en opgefrist. De kruiden met een vervaldatum van 2010 zijn uit het kastje verdwenen. De vazen staan nu waar de keukenmachine stond, de keukenmachine staat permanent op het aanrecht. De was is steevast allemaal gestreken, iedere dag! En ik heb van alle dagen misschien twee keer gekookt. Ik heb weer inspiratie voor nieuwe dingen en ze heeft zo kleurig verteld over de fantastisch leuke winkels, dat ik misschien wel een keertje ga shoppen......

Ik voel mij opgefrist en optimistisch. We kunnen er weer tegenaan. En de kinderen ook. Na drie ween aandacht en een week echt vrij. Ze hebben genoten en waren stilletjes na het vertrek. We hebben afgesproken niet te hebben over dat het lastig is, maar vooral over wat we hebben gehad en hoe we  uitkijken naar alle leuke dingen die nog komen gaan.

En morgen. Weer aan de slag. De lunchboxen staan al klaar.

 

een dag vrij

En zo zijn drie weken omgevlogen. Vandaag neem ik een dag vrij en gaan we nog 1 dagje feest vieren met Karin. Luna Park, het nieuwe drumstel van Bink ophalen in Prahran, daarna koffie en cake in Como House. 

Nu wordt het gehaast. 

Is alles wel gezegd? Zijn de stoelen afgeverfd? Past alles in de koffer terug? Het zijn drie fantastische weken geweest. Afgesloten met noedelsoep een glas wijn en een drumconcert van Bud met 4 zingende kinderen die U2's Sunday Bloody Sunday zingen. 

Het was heerlijk en ik heb het gevoel gehad dat ik even vakantie heb gehad van de dagelijkse stress in 

ons leven om alles draaiend te houden. 

Wat kan ik zeggen. Ik heb een brok in mijn keel. Het is alweer voorbij. Ik voel mij stil vanbinnen. 

Gelukkig hebben we nu een drumstel. Lang stil kan het hier in huis nooit zijn....

de beste speelplaatsen

De beste speelplaatsen zijn degenen die de natuur zelf ontworpen heeft :-).

Bunurong Marine National Park. 

Daarna koffie in oud plaatsje Loch. 

Een heerlijke dag. Een beetje teveel zon. Oeps. 

En nu met rode wangen en tevreden gevoel weer thuis. 

strand en zee

A dag buiten op het verlaten strand. 

Het moment vasthouden is het lastigste. Misschien helpen de foto's….een beetje. 

:-)

grote kleine dochter

Grote Kleine Dochter.
Zo noemt Karin Isis.

Venus Bay dit weekend.
Heerlijk.