vogels

Terwijl er vandaag een logistieke goocheltruc uitgevoerd moest worden omdat we geen oppas hadden, de school morgen pas begint, de auto het begaf en het zwembad een onderhoudsbeurt moet hebben, is er tijd om tussen de bedrijven door de vogels in de boom achter ons huis te bestuderen.

Het is een druk komen en gaan van de gevederde vrienden. De boom zit vol roze bloemen waar de vogels onvermoeid hun snavels in blijven steken. Behalve deze nectar-eters hebben we ook een stel hondsbrutale vrienden in de tuin, die voortdurend op het vinkentouw zitten om te kijken of we al naar binnen gaan zodat zijn restjes eten van het terras kunnen opsmikkelen. Het blijft inmiddels niet meer bij het terras, vliegensvlug zijn ze in de keuken zodra wij onze hielen ook maar enigszins hebben gelicht.

Tot slot hebben we de mottenvangers die wachten tot ik de was afhaal. Altijd zitten daar wel een of twee motten en een spinnetje in verstopt, en dat weten ze precies. De motten worden rechtstreeks uit de lucht gevangen. De spinnen schud ik uit op de grond waar ze geestdriftig worden opgepikt.

Verder hebben we natuurlijk de papegaaitjes die op takken, telefoondraden of muurtjes zitten te kletsen. Maar ze komen nooit dichtbij.

Het is een vrolijke en drukke tuin.

 

23 broeken

Echt waar.
Voor het eerst heb ik hier een broek gekocht.
En daar deed ik 3,5 uur over.
En heb ik 23 broeken moeten passen.
En voor Isis een sausage roll moeten kopen omdat die flauwviel van de honger.
Zo lang duurde het.
Voor ik een broek kon vinden die ook ik pas.
De lat werd steeds lager.
Uiteindelijk zijn we naar huis gegaan met twee broeken.
Die voor 85% goed passen.
De een is een beetje te kort.
De andere is ook een beetje te kort.
Maar het zijn twee broeken.
En ik kan weer naar mijn werk ;-).
Isis heeft sandalen met diamanten.
Dat maakt de 3,5 uur hangen in pashokjes weer goed.

Er zijn leukere dingen dan shoppen.
Vooral als je een reus bent in een land van niet reuzen.
Maar het moet af en toe gebeuren. 
Gelukkig hadden we een vrije dag vandaag.
En konden we de dag afsluiten met een poolparty.
Popcorn en chips aan de rand van het zwembad in de tuin.
Toen was het shoppen snel vergeten.
En het humeur weer opgeknapt.

nieuw bed

Passend bij het groot worden.
Een echt bed.
Onafhankelijkheid.

Bink is blij, verrukt, trots, gelukkig.

Wat een bed kan doen voor een klein mens.
Is niet in woorden te beschrijven.

de stad in

Er zijn twee Belgen in Melbourne met een theaterstuk voor kinderen. "Oh Suivant" heet het en natuurlijk willen wij er naartoe. Alvast in het kader van de verjaardag van Tom, die het nog steeds heeft over de voorstelling waar we heengingen toen hij 3 werd. Nu wordt hij 6 en het is het leukste wat hij kan bedenken. Het theater :-).

We halen de kaarten, een drankje en dan kan het feest beginnen. Natuurlijk moeten we eerste een paar keer op de roltrap. Er is een expositie van een andere voorstelling, War Horse, die erg imposant is en waar we even gaan kijken. Simon ziet een stukje van een film die gaat over de reden waarom dat theaterstuk is gemaakt en komt oog in oog met een stervend paard. Het duurt even voor hij weer in de vrolijke stemming is, en hij is vastberaden dat hij niet naar die voorstelling wil.

De kinderen zijn zenuwachtig, de zaal is klein en we zitten dicht bij het podium. Vanaf het allereerste moment genieten we. Bink een beetje bang op schoot, de jongens voorover geleund in hun stoelen, Isis alle details bekijkend. Er wordt niet gesproken in het stuk, alles gaat met gebaren, gezichtsuitdrukkingen en dynamiek. Het is ongelooflijk wat er met mimiek en lichaamstaal uitgebeeld kan worden, de drie mensen die uit het publiek gevraagd worden om mee te helpen doen dat zonder haperen. Er wordt gejongleerd, ge-acteerd, piano gespeeld en grappen gemaakt. Het duurt een uur en in dat uur zijn we volledig gebiologeerd. Het mooiste moment komt aan het eind, als de acteur in het Vlaams vertelt wat hij nog gaat doen in Australië. Niemand verstaat dat natuurlijk, wij wel! Tom is teleurgesteld dat hij dat niet even kan laten weten, de voorstelling is afgelopen.

Helemaal hieperdepieper komen we het theater weer uit. Het was echt ontzettend leuk. We gaan op South Bank nog even en ijsje eten.

Een heerlijke middag en een goed begin van Tom's verjaardag :-). Tom wil de Belgische artieste graag uitnodigen op zijn feestje, ik zal eens kijken of ik ze een mail kan sturen......

koffie

Al minstens twee jaar geleden schreef ik over de koffiecultuur in Melbourne. Hoe belangrijk die is in het starten en onderhouden van netwerken, vriendschappen en het maken van afspraken.
Ook in het ziekenhuis waar ik werk is een koffiecultuur. Niet alleen wordt er voortdurend koffie gehaald in het café twee deuren verderop, maar ook zitten we er voortdurend met mensen waarmee we afspraken moeten maken of een "catch-up" moeten doen.

Vandaag was en koffiedag. Vijf keer koffiedrinken met 5 verschillende mensen, op drie verschillende plekken. Ik spring het ziekenhuis uit als ik naar huis ga aan het eind van de dag, rustig lopen zit er niet meer in door het cafeïne niveau in mijn lijf.

Als productiviteit wordt afgemeten aan het aantal koffiemomenten met collega's van andere afdelingen om werk te bespreken, was het vandaag een goede dag.

En inderdaad, het is gelukt om veel afspraken te maken, verder te komen met een aantal projecten en zelfs binnenkort naar een conferentie te gaan, een nieuwe Nederlandse collega te ontmoeten en nog meer.

Zo langzaam maar zeker begin ik er steeds beter in te komen en te begrijpen hoe de regels zijn. Niet alle regels van het spel vind ik even leuk, maar die van de koffiecultuur, die mag wat mij betreft overal ingevoerd worden.

bink

Bink begint groot te worden. Hij praat goed in twee talen. Houdt van muziek en lezen. En hij is in de fase dat hij alles probeert te begrijpen en na te doen. Hij maakt bijvoorbeeld de voordeur open met de sleutel, en dan straalt hij als hij daarna eraan denkt om de sleutel in het sleutellaatje te leggen. Hij komt 3 keer per uur met zijn opstapje aanlopen om bij de gootsteen zijn handen te wassen, met zeep.

Vandaag komt hij thuis, een beetje moe. Vermoeid legt hij zijn tas neer en kijkt mij vervolgens kwijnend aan. Ik ben een beetje ziek zegt hij. Ik kijk hem niet begrijpend aan. Ziek?
Vervolgens pakt hij een krukje en een bakje en gaat zitten. Hij blijft een poosje zitten met de bak in zijn hand terwijl hij kijkt wat ik doe.

Plotseling begrijp ik het. Afgelopen zondag was Simon niet lekker omdat hij te weinig had gegeten. Hij was gaan zitten en ik had een bakje met lekkere dingen gebracht. Bink verwacht nu hetzelfde effect als wat er bij Simon gebeurde toen hij niet lekker was....

En natuurlijk krijgt hij wat. Hij weet precies hoe het hier in huis werkt.

Vanavond aan tafel zat hij steeds naar het bord van Simon te kijken. Ik dacht dat hij er nog wat lekkers vanaf wilde halen. We begrijpen het als Simon de laatste hap neemt. Bink springt van zijn stoel, rent naar Simon en zegt "Ga je mee samen schommelen? Ben je klaar met eten?" Hij houdt alles in de gaten. En kent de regels.

Hij wordt zo snel groot! Echt leuk.

bewolkt of toch niet

Als ik om 6 .10u de deur uitloop heeft de lucht een wazige kleur. Het is heiig en het ruikt naar open haard. Ik vraag mij af waarom iemand midden in de zomer de open haard aan wil doen. Verder denk ik er niet zoveel bij, het is nog te vroeg. Om 8.30u heb ik een vergadering op de 7e verdieping van een buurgebouw van het ziekenhuis. Het kijkt uit over het park en de skyline van Melbourne. De lucht is bruingrauw. Het ruikt overal naar rook.

Plotseling dringt het door. De wind is gedraaid en de stad ligt onder de rook van de bosbranden in de omgeving. Alles is ervan doordrongen. Zelfs de was die ik 's avonds binnenhaal ruikt naar kampvuur. Het is volop zomer en dit hoort erbij. Leuk is anders. Inmiddels is de  wind opieuw gedraaid. Een frisse wind uit het zuiden neemt schone zeelucht mee. Een verademing.
Op de brandweer website zie ik dat er een aantal branden onder controle zijn. Aan het wind van de week worst er regen verwacht, daar kijken we halsreikend naar uit. Zelfs al wonen we in de stad en lopen we geen gevaar. We zien liever regenwolken dan een rookgordijn. Laat de bewolking maar komen!