exponentieel

De tijd die ik inmiddels moet besteden aan alle electronica hier in huis neemt exponentieel toe. Vandaag heeft Simon zijn iPod touch geblokkeerd. Hij weet het password niet meer. Kan gebeuren. Alleen zit ik met de gebakken peren. 

Ik volg keurig de instructies van Apple om zijn iPod weer aan de praat te krijgen. Ik koppel snoeren aan, zoek accounts op, lees handleidingen door. Doe alles volgens de regels. 

Maar het proces blijft steken in de iCloud, die alles makkelijker zou moeten maken in plaats van moeilijker. Ik moet iets in de Cloud uitzetten wat volgens mij helemaal niet aan staat. Een uur ben ik er al mee bezig, zonder succes. Ik waan mij in de mist. Geen wonder dat ze het een "Cloud" hebben genoemd, ik begrijp nu waarom. 

Ik laat de Cloud voor wat hij is. Zet alles uit en misschien gaat het morgen vanzelf beter. Je weet het maar nooit met computers. En alles wat er bij komt kijken. 

trots

Het regent en giet en waait en giert. We vragen ons af of de ruiten in het huis het houden. Of het dak blijft zitten, de fietsen overeind blijven. We slapen met drie kinderen in een bed vanwege de storm, het lawaai. Het is onstuimig weer. Het zwembad stroomt bijna over. De possums waaien van de schutting, de Huntsman spinnen zweven door de lucht, het dak piept en kraakt.

Gelukkig zijn er uitvindingen als de bioscoop. Treinen. Regenjassen.

Terwijl wij veilig en warm op kantoor zitten, gaan Karin en Rene erop uit met de kinderen om naar de film te gaan en te lunchen bij ons allerfavorietste lunchcafe in Brighton. Ik ben ontzettend jaloers. En ook ontzettend trots. Ze doen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Het trotseren van het weer. Op pad met vier kinderen. Spoorzoeken naar een bioscoop waar ze nooit zijn geweest.

Dat zijn mijn ouders. Voor geen kleintje vervaard. Ik zou wel iedere dag met ze willen pronken :-). Weer of geen weer. Trots. Dat is wat ik ben.

thuiskomen als er iemand thuis is

Ik kom thuis vandaag.
Het is wat later dan normaal.

Het licht is aan.
De kaarsen branden.
Er staat een mooie pot met bloemen op de buitentafel.
Het huis is opgeruimd.
De was gedaan.
Het eten staat in de oven.
De kinderen zijn in bad geweest.
De tafel is gedekt.
Bloemen in een mooie vaas.
Mijn ouders zijn er ook.
Drinken een Merlot uit een mooi glas.

De tranen springen in mijn ogen.
Wat fijn om zo thuis te komen.
Zo warm en gezellig.
En zo aan te kunnen schuiven.
Zo fijn!

zonnebril

Een vriend van mij zegt altijd dat het onverantwoord is om de kinderen rond te laten lopen zonder zonnebril. Het UV licht kan de ogen beschadigen. De meningen zijn verdeeld. Wel of niet.
Ik besluit dat we "better safe than sorry" kunnen zijn en schaf 4 zonnebrillen aan. Dat leidt tot grote hilariteit :-).

We doen het een dagje rustig aan. Dat is het plan. En zo voelt het. Ik vraag mij af waarom de kinderen toch nog zo druk zijn aan het eind van de dag. Ze hebben alles gehad. Heel veel aandacht. Alleen maar leuke dingen. We kunnen niet eens even Hedde bellen met z'n allen. Dat is ons nichtje die 3 is geworden vandaag. En met haar feestjurk stralend voor Skype zit. We zingen om 20u, en maar met z'n vieren, de kinderen zijn om 19u allemaal naar bed gebonjourd.....

Op zo'n drukte aan het eind van de had ik niet gerekend. We hadden zo'n leuke dag.

Circus (Karin, Rene en Tom), een stuk hardlopen (Marit en Simon), de speeltuin en koffie in een cafe (Karin, Rene en Bink) en weekboodschappen doen (Marit, Isis en Simon), naar het strand (Karin, Rene, Bink en Isis), voorlezen (Karin, Marit en Bud), spelletjes doen (Bud), de was (Karin).

En het eindigde niet zo gezellig. Ik denk dat het de ontlading is. Het vertrouwd worden met de andere situatie. Met meer aandacht. En dat willen omzetten naar nog meer aandacht, vooral van opa en oma. Grenzen verkennen. Iedereen wil de beste, de liefste en de leukste zijn. En geef ze eens ongelijk. Het zijn zulke lieverds, maar vanmiddag zijn het even draken. Mijn handen trillen. Ik wil zo graag dat het gezellig is. Ik heb mij hier zo op verheugd.....

Met het slapen gaan zijn er dikke kussen en grote knuffels. Het is goed.

Morgen weer een dag. Met zonnebrillen!

Circus Silver 

 Uitzicht op Half Moon Bay tijdens het hardlopen

 Daar gaat Simon, ik ben duidelijk uit conditie ;-)

Koffie in Black Rock 

Bloemen van de markt voor een goed humeur  :-)

weer thuis

Iedereen is weer thuis.

 Surfles :-)

Surfles :-)

Gold Coast was heerlijk als ik alle verhalen hoor en de foto's zie. Warm en tropisch, mooi.
Het is weer afzien terug in Melbourne. Het is koud, de was giert door de lucht aan de lijn, het regent en hagelt. En het ergste van alles, het stonk ondraaglijk in huis.

De stanks is inmiddels opgelost. De dode possum is opgeruimd, Peter the Possum Man, in de hoedanigheid van "Glenn", heeft het karkas weggehaald, het huis goed gesprayd tegen de "over powering stench" en heeft ons ge-adviseerd de grote zwarte vliegen niet te verdelgen, maar hun werk te laten doen en ze naar buiten te wapperen als ze in de kamer zitten.....

 Tja...


Tom en ik beginnen de dag met het maken van een grote zandkoek. Tom maakt hem, samen met Bink, en ik geef wat instructies op de achtergrond. Het gaat goed. Net. Meel ligt overal. Alles dat voorzichtig met de had gekneed had moeten worden is door de keukenmachine gemixed. De hoeveelheid suiker is geruild met de hoeveelheid meel, dat ook nog eens zelfrijzend was, in plaats van gewoon bloem. Maar lekker. Wat een heerlijk koek heeft Tom gemaakt!

Vanmiddag is de ene middag in het jaar dat het doodstil is op straat in Melbourne. De footy Grand
Final wordt gespeeld en iedereen zit bij elkaar te barbequen en footy te kijken. 

Ik wil wat boodschappen gaan doen en naar de sportschool, maar behalve de grote malls (waar ik niet en geweest) is bijna alles gesloten. In verband met footy.... Honderdzeven duizend mensen zitten in het stadion. De Hawthorn Hawks spelen tegen de Fremantle Dockers (uit Fremantle, Perth). De mensen uit Perth die geen vlucht meer hadden kunnen krijgen komen met de bus (!) of de auto.

De Hawks winnen, en stiekem vind ik dat een beetje jammer. Een stukje van mijn hart is verpand aan Fremantle. Er zal uitbundig gevoerd worden in Melbourne vannacht. Zelfs bij ons in de straat was het onrustig.

 Isis en Karin

Een niet naar wens verlopen footy middag? 

Hobsons eetcafe.  

De jongens kijken allemaal footy, onrustig bewegend op de bank. Karin schrijft haar e-mails. Isis leest een boek. Ik ben op zoek naar een winkel die open is. Eigenlijk een excuus, want het enige dat ik wil is onze nieuwe auto even door de stad rijden. We hebben onze trouwe witte Mitsubishi Pajero, die ons nooit in de steek heeft gelaten de afgelopen vijf jaar, ingeruild voor een nieuwe Mitsubishi Pajero. Ik was echt aan de oude auto gehecht, maar nu ik in de nieuwe heb gereden ben ik blij en trots. We kunnen weer verder op avontuur. Dat is wat we het liefste doen en waarom we hier zijn. En zo kan ik voor mijzelf verantwoorden waarom we de auto hebben ingeruild. Het rijden is leuk. Een echt feest. Ik laat de spiegels in en uit gaan. Kijk op de achteruitrijd camera hoe ver ik nog kan. Geef eens flink gas en neem een snelle bocht. Het enige dat niet lukt is om de blue tooth aan de praat te krijgen met de iPod. Gelukkig hebben we daar morgen nog voor.

Vanavond gaan we uit eten in onze vertrouwde kroeg. Hobsons. Zoals altijd Fish and Chips voor de kinderen, curry voor ons. Heerlijk. Er  verandert hier niets verzucht Karin gelukkig, terwijl ze haar arm van de plakkerige tafel probeert op te tillen. Rene probeert een koffie te bestellen maar vraagt zich ok dit keer af wat hij zal krijgen. Hij bestelt een espresso maar als ze terugkomen met een "short black" kijkt hij om zich heen voor wie die koffie is. Ik leg het hem uit.
Deze week neem ik hem een keer mee op een koffie ontdekkingstocht zodat hij een totale "Melbourne Experience" kan meemaken. En als dat niet lukt, toch minstens het verschil tussen een espresso en een long black te leren kennen. Of is er geen verschil?

De dag is alweer voorbij. Een zelfgebakken koek, een dode possum, een nieuwe auto, een footy wedstrijd, een eetcafe. En weer een blog. :-)

toch een possum??

Helaas.

De oude bloemen stonken vreselijk, maar een dood beest stinkt toch erger....

Ik denk dat er een dode possum tussen ons dak en het plafond zit van de kamer van Tom en Bink. Er beginnen nu ook allemaal vliegen binnen te komen. Het lijkt wel een horror verhaal. Wat nu???

Onze huisbaas woont in Nederland dus die zal niet veel kunnen doen. Ik heb nu Facebook gebruikt om wat lokaal advies te krijgen. Wordt vervolgd.

Als jullie voorlopig niets meer horen zijn we flauwgevallen......

de geur van verval

Met het opendoen van de voordeur loop ik tegen een muur van stank. Als ik ergens een hekel aan heb is het een vieze geur. Ik zet meteen mijn tas weg en snuffel door het hele huis. Waar komt deze vieze lucht vandaan? En nog belangrijker. Hoe kom ik er weer vanaf?

Het moet er voor een buitenstaander vreemd uitgezien hebben. Ik lijk een hond zonder staart die aan het spoorzoeken is. Allerlei scenario's gaan door mijn hoofd. Een dode muis in het broodrooster (dat is ons al een keer overkomen...), is de possum in de dubbele muur overleden (ik heb hem al een paar dagen niet horen krabbelen), een dode rat onder het huis, de twintig jarige poes van de buren die bij ons zijn laatste adem heeft uitgeblazen?

Na een grondige geur inspectie kom ik uit bij de kast. Mijn neus leidt mij feilloos naar de bron van dit ongerief. Ongerust kijk ik in de kastjes en snuffel aan de vloer. Niets. Ik schuif de kast een beetje opzij en houdt mijn hart vast voor wat ik daarachter aan zal treffen. Niets. Zelfs geen dode vlieg.

De tijd begint te dringen, de jongens komen bijna thuis. Ik wil niet dat ze in deze stank rondlopen.

Dan valt mijn oog op een potje. Een potje met bloemen die er al twee weken staan. Nog van de verjaardag van Isis. Zou het? Kan het? Zo'n stank? Langzaam kom ik dichterbij. Ja. Dit is de bron van de misselijkmakende geur van ontbinding en verval. Een paar te warm geworden, oude bloemen in een vaasje met oud water.

Voorzichtig pak ik het op. Mijn arm gestrekt vooruit, langzaam lopend om niets van dit bouquet te verspillen. Naar buiten. De loopplank af, nu niets morsen, over het grind, met mijn andere hand de groenbak open. En nu? Met water en al weggooien of de bloemen pakken?

Ik doe het laatste. Gooi dan het water weg in de verste hoek van de tuin.

Schrobben met veel sop. Wat lavendel in de brander.  Deuren open.

Als 10 minuten later de jongens thuiskomen is het leed geleden. Niets meer te ruiken. Geen enge verhalen. De possum leeft nog, de poes van de buren ook. Ratten en muizen hebben we natuurlijk niet ;-).

Allemachtig wat kunnen bloemen stinken. Of heb ik een overgevoelige neus......