bink in de watten

We zitten redelijk in het nieuw ritme. In het weekend koken we voor de week, vandaag hoefde ik bij thuiskomen alleen maar de lasagne in de oven te schuiven terwijl de kindjes badderen en ik de lunchboxen afwas zodat ik ze weer kan klaarmaken voor de volgende dag. Het werk is leuk en ik heb veel te doen. De druk is hoog, over twee weken moet ik mijn eerste werk opleveren. Natuurlijk wil ik dat goed doen. Na het wennen aan de pc (ik werk al jaren op een Mac), en het inlezen in de materie, het kennismaken met tientallen mensen en de weg leren kennen moet er nu geleverd worden. Ik werk me drie slagen in de rondte, ga ik het halen?
Over de weg leren kennen wil ik wel even wat vertellen. Dat is geen sinecure in dit ziekenhuis.
Vandaag heb ik het binnen een half uur het had gered op drie verschillende afdelingen te komen. Dat is vermeldenswaardig omdat het ziekenhuis een complexe structuur heeft en het moeilijk is de weg te vinden. Het ziekenhuis is een samenstelling van hele oude, oude, redelijk nieuwe en splinternieuwe gebouwen. Verbonden aan elkaar met trappen, grote klapdeuren, kleine en grote gangen, en "duidelijke" aanwijzingen waar je je bevindt. Zoals, het "Centrum gebouw", of "het Zuidblok", of "het nieuwe IDI Baker gebouw" en het "oude IDI Baker gebouw". Probeer daar maar eens wijs uit te worden. Ik verplaats mij uit het splinternieuwe gebouw waar mijn kantoor is, naar 2 verdiepingen onder de grond in het centrumgebouw, naar de begane grond in het Oost blok, en naar de derde verdieping in het Zuidblok. Achterom, buitenlangs, onder het stoom van de keuken moet ik ook nog even zijn. Daar zit de afdeling CPU (Clinical Performance Unit) verstopt. Ze zijn helemaal verbaasd dat er iemand bij hun langskomt, en het gevonden heeft......
Geen wonder dat ik het gevoel heb het druk te hebben, de helft van de tijd ben ik bzig mijn weg te vinden.

Terwijl de kinderen mopperen als ik ze voor 18u ophaal, is Bink dolblij. Hij is de enige die het vreselijk vindt dat hij niet meer thuis is. 's Ochtends, voor Bud hem wegbrengt schreeuwt en huilt hij van verdriet en wanhoop. Hij wil niet. Bud moet hem naar binnen dragen en hem stevig vasthouden. Want bij iedere mogelijkheid die hij ziet vlucht hij weg. Tot mijn opluchting hebben de leidsters vandaag foto's gemaakt om te laten zien dat hij ook zonnige momenten kent. Afgezien van het wegbrengen gaat het iedere dag iets beter. We komen er wel met z'n allen.

Maar waar ik een beetje grappen maak over werk, de jongens niet opgehaald willen worden van naschoolse opvang, en Bud vaak op tijd thuis is, heeft Bink het zwaar. Ik heb het met hem te doen, we zullen hem extra in de watten leggen deze tijd.......

voor als we een keer verdwalen........

Op het feest van Simon en Isis in Nederland kregen ze soort survivalhandleiding voor kinderen, aan een hanger. Die hanger is bedoeld om de handleiding aan je broek te hangen, zodat je hem altijd bij je hebt in tijden van onverwachte nood.
Het is echt een geweldig ding.

Simon was er vandaag druk mee in de weer. Eerst wilde hij kijken of hij sneeuw kon maken. Dit om drinkwater te krijgen uit sneeuw als. Een lastig project, dus al snel koos hij voor iets haalbaars.
Een schuilhut bouwen. Dat kan als de beste bij ons in de tuin.

Dus, Tom, Isis en Simon gaan aan de slag. Het is de hele middag een drukte van belang om takken te vlechten, bladeren te knippen, planken op maat te zagen en om vervolgens het geheel om te vormen tot een hut.

Het lukt. De halve straat moet komen kijken. Ze zijn apetrots. Het volgende project is nu het maken van een veldbed in de hut. Dat staat volgende week op het programma......

Simon zegt stralend voor hij naar bed gaat, dat hij zijn gids altijd meeneemt met wandelen. Als we dan verdwalen kan hij zorgen dat we onderdak hebben en lekker zacht kunnen slapen :-).

drie boterhammen en diep ademhalen

Mijn werk is ontzettend inspirerend en vooral uitdagend. Ik heb het reuze naar mijn zin. Mijn verantwoordelijkheid is om de zorg in het ziekenhuis te bekijken vanuit het perspectief van de patiënt. Of de familie en vrienden van de patiënt. Hoe kunnen zorgprocessen zodanig worden opgezet dat de patiënt een positieve(re) ervaring heeft in het ziekenhuis.
Het eerste project speelt zich af op de eerste hulp afdeling. Een grote afdeling waar dit ziekenhuis bekend om is. Het ziekenhuis waar ik werk is een belangrijk trauma centrum in Victoria.
Ook ik moet nu bekend worden met de eerste hulp afdeling. Een drukke afdeling waar van alles gebeurt, helikopters en ambulances voortdurend binnenkomen, continue piepjes en belletjes gaan. In het hart van de afdeling is de plek waar alle verpleging, artsen en computers vandaan werken. Dat heet in het ziekenhuis "flightdeck", het controlecentrum.

Ik loop er ook rond. Vanwege mij functie en rol heb ik daar wat te zoeken. De grote deuren naar deze afdeling zwaaien open als ik mijn personeelskaart door de kaartlezer haal.
Voor ik ga eet ik drie boterhammen, drink ik een groot glas water en begin vast met ademhalingsoefeningen. Rondlopen op een trauma- en eerste hulp afdeling van een groot ziekenhuis is niet niks. En ik ben niet zo'n held die alle vreselijke dingen, en ook minder vreselijke dingen rustig en kalm kan benaderen. Mijn respect voor de mensen die dat kunnen, en goed ook, groeit met de minuut.

Tot nu toe gaat het goed. De deur naar buiten voor frisse lucht is in de buurt. De mensen zijn geconcentreerd en aardig. Drie boterhammen en een glas water zijn genoeg voor stabiliteit. Ik ben redelijk gewend. En dat moet ook, want dit is wat ik wil.
Maar als ik na zo'n bezoek in het kantoor zit, achter de computer om een plaatje te maken van een proces, of om een vraag uit een vragenlijst aan te passen haal ik opgelucht adem. Dit is wat ik kan.

Het geeft veel energie. Ik kan een verschil maken voor dit ziekenhuis en de patiënt. Veel beter kan het niet worden op dit moment. De grootste uitdaging voor de komende tijd is om wat ik kan en wat ik wil met elkaar te combineren......

het schema

Het schema loopt goed. Zonder schema zijn wij nergens. We hebben een agenda, een weekplanner en een heleboel in ons hoofd.
Gisteren is het nieuwe schema ingegaan. Voorlopig oppas op maandag, en vanaf dinsdag voorschoolse opvang, naschoolse opvang en kinderdagverblijf voor Bink.
Bud doet het ochtendprogramma, ik verlaat om 6.15u het huis. Bud brengt de kinderen naar hun plekken, waar ze ook kunnen ontbijten tot hun grote vreugde en plezier.
Ik haal iedereen weer op. Op de fiets want ik haal het niet om de afstand naar Bink te lopen, helemaal niet op hakken, zelfs al zijn ze laag.
Vandaag ga ik eerder weg van mijn werk omdat het de eerste dag is voor Bink, en voor de kindjes. Bink is dolblij, hij heeft het zwaar gehad vandaag en was vaak verdrietig geweest. Aan mij vertelde hij dat hij heel leuk had gespeeld met de waterbak en dat ze spaghetti hadden gegeten tussen de middag. Hij heeft mij zelfs de kinderstretchers laten zien waar alle 2-jarigen een middagdutje op doen. Ik denk dat het wel goed komt met Bink.
Bij de jongens was ik niet zo welkom. Ik ben te vroeg naar hun zin. Ze begonnen juist met basketbal en er zou nog een leuk bingospel gespeeld worden. Met geen stok krijg ik ze uit het naschoolse programma mee naar huis. Ze vinden het fantastisch. Laten we hopen dat het zo blijft.
Iedere avond kook ik voor de volgende avond. We ruimen op. Draai wassen die in de nacht aan de lijn hangen. De lunchboxen staan op dit moment al klaar in de koelkast. Het pakje brood van mij en van Bud ook. Alleen voor Bink is het makkelijk, hij hoeft alleen een hoed mee voor de zon en een drinkfles. De rest wordt allemaal verzorgd bij het kinderdagverblijf.

Na twee dagen het schema te hebben toegepast zijn we tevreden. We denken dat het allemaal gaat lukken. Het is zelfs leuk! En ik geniet enorm van de regelmaat en van de baan zelf. Het is nog zoeken naar mijn rol en mijn plek. Maar dat gaat wel lukken. Bud vindt het ook leuk. Hij is al twee dagen thuis geweest met het eten, een ongekende luxe. De kinderen zijn vrolijk en blij. Het huis blijft overdag keurig dus zoveel hoeft er niet gedaan te worden.

Over drie maanden (nadat mijn proeftijd over is) doen we een herevaluatie.

So far so good.......

de verandering

We bereiden voor. Op verandering.
Met Bink ga ik vrijdag naar zijn nieuwe kinderdagverblijf zodat hij vast kan wennen. Hij vindt het niet leuk en is verdrietig. Bah. Maar ik weet zeker dat hij het leuk gaat vinden. Natuurlijk had ik gehoopt dat hij meteen stralend de zandbak in zou springen. Niet dus.
Daarna doen we de laatste boodschappen. Nu het nog kan. Alsof het vanaf komende week niet meer kan denk ik bij mij zelf.....maar toch. Liever nu alles klaar dan komende week stress.
En dan snel de tassen pakken want we gaan een weekend weg. Naar het beuken van de oceaan luisteren. Reflecteren. Bezinnen. En de verjaardag van Bink vieren natuurlijk. Ook een verandering. Hij wordt 2. Vandaag om precies te zijn.
We vieren het gisteren. Want dan hebben we de hele dag om er aandacht aan te besteden. Hij is blij en gelukkig met de slingers, met de taart die gebakken moest worden zonder weegschaal, ovenschaal of mixer. Hij is dolblij met de kado's, zijn ogen worden ronder en ronder als hij zijn schatten uitpakt. We maken een lange wandeling door een voorjaarsachtig natuurgebied, lunchen knus in het vakantiehuis terwijl het buiten giet van de regen. Isis en ik gaan nog even naar het strand terwijl Bink rust, en de jongens de open haard aanmaken. En dan is er chips, kinderchampagne en op bestelling van Bink maken we pizza's. En de perfecte afsluiting voor Bink als hij ons vraagt om buiten even met hem te voetballen terwijl de andere drie een filmpje kijken. Hij straalt zoveel plezier en lol uit dat wij er helemaal vrolijk van worden.
Vandaag gaan we naar Dinosaur Bay en hebben geluk dat er een ranger is die net een rondleiding geeft. We vinden na 4 jaar eindelijk de dinosaurus voetafdruk, we zien waar er vouwen zijn in aardplaten, waar vulkanen zijn uitgebarsten en uit welke rotspoel er ieder jaar duizenden fossielen van dino's en van oude zoogdieren opduiken. 115 miljoen jaar oud. Op de vlakte van rotsen die grenzen aan de oceaan zien we versteende boomstronken. We mogen meezoeken naar bepaald soort stenen waar een hoge kans is dat er een botje in zit. We vinden een steen met een stukje schildpaddenschild er, naast een stukje steenkool.
We vonden het hier altijd al prachtig. Maar na deze openbaring van schatten waar wij al vaak langsliepen maar nooit zagen, zijn we diep diep diep onder de indruk.
Als we an het eind van de middag weer thuiskomen is het moeilijk weer in ons ritme te komen. De kinderen moeten de laatste hand aan hun huiswerk leggen, de presentaties van Isis en Simon moeten af.  Tom heeft nog allemaal plannen voor zijn huiswerk die op deze dag en deze tijd allang niet meer haalbaar zijn. Waarom kwam hij daar niet eerder mee? Ik heb het wel dertig keer gevraagd deze afgelopen week, en nu vind ik het toch sneu......
Nu is onze oppas Wendy er al. Zij gaat morgen op Bink passen terwijl ik en Bud aan het werk gaan. We beginnen de week dus een beetje rustig aan.

 Isis wandelt met mij langs het strand.

 Venus Bay, Beach #1

 Gevonden stenen laten beoordelen.

Pootafdruk van drietenige dino

Spannend. De zenuwen hebben toegeslagen.
Een nieuwe fase. Zijn we er klaar voor? Ik houd jullie op de hoogte ;-).

contrast

Vandaag haal ik de foto's van mijn camera die er nog op staan. Het blijkt dat die van afgelopen vrijdag, onze laatste ochtend in Luxemburg, er ook nog op staan.
Ze staan naast de foto's die ik gisteren en vandaag nam. Het is een wereld van verschil.
Luxemburg herfstig, mistflarden, fris, de geur van natte bladeren hangt in de lucht samen met de geur die hoort bij een boerendorp. Mest, gras, hooi, een haardvuurtje. De kleuren zijn overwegend groen, oranje, bruin. Wij nog steeds in vakantiesfeer, door en door verwend. Geen hand hebben we hoeven uitsteken.
De laatste foto van het verlof is genomen vlak voor we wegrijden, bedrukte gezichten. Blijkbaar had ik ook een waas voor mijn ogen want de foto is niet scherp ;-).

Het is een schril contrast met Melbourne waar het er eindelijk op lijkt dat de lente is begonnen. Het is stralend weer, de hoeden moeten weer op en er moet flink gesmeerd worden. De zon brandt op ons vel en we knijpen onze ogen dicht tegen het felle licht. De kinderen eten een ijsje, doen eindelijk al hun schoolwerk en werken hun holiday journals bij. Met als beloning, echt alleen als het helemaal af is, naar het lokale strand dat hier op 100 meter vandaag ligt.  De verwennerij is afgelopen, aan de slag.
Als we naar het strand lopen kijken we naar de kleuren. Overwegend blauw, groen, wit en kleuren van de bloemen. Een gele lijn van smog over de kustlijn. Het ruikt naar eucalyptus, ti tree, de gebakken kip van de Charcoal Chicken en naar de zee.

Langzaam maar zeker wennen we er weer aan dat we nu weer hier zijn. En het voelt als een voorrecht om twee werelden van zo dichtbij mee te kunnen maken.

Luxemburg afgelopen vrijdag

Melbourne gisteren en vandaag

jet lag

Allemaal hebben we er last van. Een Jet lag.

Deze kant op is het een stuk moeilijker om te wennen aan het nieuwe ritme dan richting Europa vliegen. Zondagnacht wordt iedereen om 12.30u wakker. Honger. Niet kunnen slapen. Heimwee. Dus ik geef ze de vrije hand. Bud moet weer werken maandag en wij willen heel graag slapen.
Ze mogen het van mij regelen met z'n vieren. Zak chips, drinken, aan de grote tafel. Uiterlijk tot 01.30u. Ik hoor ze op de achtergrond babbelen, voor elkaar zorgen en om klokslag 01.30u gaan ze weer naar bed. Wat overigens niet betekent dat ze dan ook meteen slapen ;-).
Ik slaap nog uren niet, er is zoveel om aan te denken.

Bud staat gewoon om 8.00u klaar om naar zijn werk te gaan. Ik schrik wakker, zeg dag. Bud geeft nog aan dat er koffie voor mij klaarstaat, maar dat is het laatste dat ik hoor. Ik slaap weer verder. Om 10u staan Isis en Bink op, ik hoor ze in de verte. Isis geeft Bink cornflakes en een schone luier. Om 11u hoor ik de stemmen van Simon en Tom, met z'n allen zijn ze de tuin aan het versieren. Gewoon, omdat het leuk is om weer thuis te zijn. Overal hangen kleurige vlaggetjes. Tot chagerijn van de tuinman die het gras komt maaien. Dat is waar ik uiteindelijk van wakker word. De maaimachine van de tuinman. Om 12u! Vier kinderen aan de rand van mijn bed. Mam mam je MOET nu echt opstaan!
In de koffiepot zit een laagje olie, toch drink ik het op. De zwarte wallen onder mijn ogen verdwijnen als sneeuw voor de zon na een warme douche en een verse kop koffie. Buiten schijnt de zon. Het is heel licht, het echte Australische licht. Daar knapt zelfs de ergste jet lag van op.

Eindelijk check ik mijn achterstallige mail. Bekijk de foto's van de vakantie. Ga weer aan de slag met de apothekerscursus, donderdag moet ronde drie af zijn. Ik ben er bijna. Isis bakt zelfstandig cakejes en gaat dan spelen bij een vriendin die van vreugde in huilen uitbarst als ze Isis ziet.

Vandaag gaat het al een stuk beter. Bijna iedereen is voor 8.30u op. Alleen Simon ligt nog te slapen, die had het zwaar vannacht en heeft uren gehuild van heimwee en verdriet. Zelfs onze heimwee beer hielp niet dit keer. Ik heb hem uitgelegd dat ook als wij in Europa zouden wonen, wij gewoon in ons eigen huis zouden zijn. Dat we niet altijd vakantie kunnen hebben. Niemand trouwens. En dat daarom vakantie juist zo leuk is. Dat helpt.

Vandaag doen we nog een dag rustig aan. De kinderen moeten hun huiswerk afmaken zodat ze de rest van de week vrij kunnen zijn. Voor de verjaardag van Bink heb ik een huisje gehuurd aan de oceaan.

Om te genieten van de mooie dingen van het leven. Bink wordt alweer 2. Waar blijft de tijd.