thuis

Bink is nog steeds ziek. Bud nu ook. Dus ik blijf een dag thuis. Heerlijk. Pannenkoeken bij het ontbijt. Kindjes rustig naar school. Een keer kijken bij schoolzwemmen van Tom. Opruimen en mueslirepen bakken. Spelletjes en puzzels doen met Bink. Kindjes op tijd ophalen van school, ze hebben gesmeekt om niet naar after school care te hoeven voor een keer. Een grote pan soep en vers brood als avondeten. Iedereen rustig een verhaal. En het allerbelangrijkste, beterschap in de lucht. Wat een heerlijke dag.

de gp

Vol verhalen zijn ze. Als ze terugkomen van de Grand Prix. Van straaljagers die tussen de hoge gebouwen doorvliegen, en een groot Qantas vliegtuig dat voor het raam van het kantoor van Bud langsvliegt, tot gedetailleerde verslagen van Lotussen en Ferrari's en hoeveel champagne er vergoten is.  Isis heeft wat foto's gemaakt, die zal ik morgen op de blog zetten.

Ik ben thuis met Bink die zo ziek is als een hond. Een buikvirusje dat flink heeft toegeslagen.
Voor het eerst moet ik de plannen voor de week veranderen. Ik ga vrijdag werken in plaats van morgen. Wat fijn om 4 dagen te werken,zodat dit kan zonder al te veel stress.
We verheugen er ons allebei een beetje op.

koude voeten

Een goed teken. Koude voeten. Vandaag is eindelijk de herfst ingetreden. Na een eindeloze zomer met meer dan 14 dagen hele hoge temperaturen horen we eindelijk de planten weer eens zingen. Tussen het geweld van de wind door. Het regent, het stormt. Maar het is nog steeds gelukt, sinds we hier wonen hebben we nog niet een keer binnen gegeten....ook vandaag niet. Morgen misschien? Bink roep luid om zijn vest. Tom wil een jas over zijn vest. Isis wil de buitenkaarsen aan. Bud en ik drinken een glas rode wijn. Simon draagt zijn flanellen pyjama weer. Het zwembad is heel koud. Verandering.
Vanavond slapen we sinds lange tijd weer eens onder een deken. Ik kijk er naar uit!

geluid

Ik wordt eraan herinnerd door het geluid. De trainingen voor de Grand Prix van Melbourne zijn begonnen. Het maakt een hels kabaal. Ik kan mijn fietstocht door Albert Park niet meer maken, de baan wordt bezet door grote en vooral snelle auto's. Een telefoongesprek dat ik even buiten wil doen met mijn mobiel moet ik afbreken, het is niet te verstaan door het loeien van de motoren van raceauto's die sneller gaan dan het licht. Het is ook aar een paar honderd meter achter het ziekenhuis.
Zondagmiddag, als de grote race plaatsvindt, gaan we kijken bij Bud op kantoor. Hij heeft een prachtig overzicht op de baan.  Er komen collega's en hun families. We nemen een "fruitplatter" mee. Het zal me een feest worden! Vooral de jongens zien het helemaal zitten.

gepest

Vandaag komt Isis thuis met een sip gezicht. Ze is gepest op school omdat kinderen foto's van haar op internet hebben gevonden. Op het strand, met een footy, met ons. Koren op de molen van kinderen die dwars willen zitten. Ze heeft mij heel serieus gevraagd de foto's van internet te halen. Ze heeft op school geleerd dat dat haar recht is, en ze maakt daar op een goede manier gebruik van. Ik ben trots op haar dat ze zo voor zichzelf opkomt.

Dit weekend ga ik beginnen met opschonen. Eerst de foto's die blijkbaar aan haar naam gelinked zijn. Ik ga ook de blog afschermen. Dat kan geloof ik, ik ga het uitzoeken. Alleen mensen die toegangsrecht hebben kunnen er dan nog op kijken. Moet ik voortaan alleen nog maar neutrale foto's op de blog zetten? Misschien wel. Ik wil absoluut niet dat de kinderen de dupe worden van de verhalen van mij.

whinging

Voor ons is de tijd net als water dat door je handen loopt. Je probeert het vast te houden maar het is nauwelijks mogelijk. Wat een slecht excuus. Een regel op de blog is natuurlijk zo geschreven. Ik voel mij overmand door schuldgevoel.
En ja, ik heb gisteravond op de bank gezeten met een kopje thee. De schone was in een berg naast mij, de weekmaaltijden nog niet gekookt, de blog niet geschreven, mijn milieucommissie beloftes nog niet waargemaakt, een artikel voor werk nog niet gelezen, mijn boekenclub boek nog niet uit. Erger nog, nog niet eens aangeschaft (donderdag is de bespreking....).
Even zitten was echt heerlijk. Zalig. Verrukkelijk. Met mijn benen omhoog. De buitendeuren wijd open, 30 graden, krekels en zoete geur van nachtbloemen.  Midsomer Murders op de televisie.
Maar dan, als het is afgelopen kom ik terug in de realiteit. Was het wel verstandig om even te niksen? Had ik niet beter een paar overhemden kunnen strijken terwijl ik keek?
Zucht.

Genieten van tijd die je eigenlijk niet hebt is niet altijd even leuk.
Vandaag was het labour day, een vrije dag hier. Ik heb geluk. Kan de schade een beetje inhalen, maar ben sacherijnig en loop te mopperen. Terwijl niemand er iets aan kan doen dat ik zelf achterloop met de lijst van taken en activiteiten. Ik baal. Want wil liever een spelletje doen met de kinderen. Of even met ze in het zwembad duiken, het is 38 graden buiten.
Nu heb ik spijt dat ik niet wat meer heb gemaakt van de dag. Ja ik heb gekookt. Ja ik heb een cake gebakken. Het huis gesopt, de schone was opgeborgen, de tassen gepakt voor morgen, een stuk voor de nieuwsbrief geschreven. En nog dertig andere dingen gedaan. Maar als je in mijn hart kijkt zou je zien dat dat niet was wat ik wilde. Ik wilde gewoon gezellige dingen doen. Even de familie zien, een picknick met elkaar zoals iedereen dat hier doet. Ontspannen in mijn pyjama aan het ontbijt. Om 8u in plaats van 6.30u. Tekenen in plaats van opruimen. Voetballen in plaats van grasmaaien. En zo voorts.

Morgen weer aan het werk. Alles loopt zoals gepland, strak in het schema. Maar o wat zou ik soms ook graag willen dat er wat minder vaart in hoefde te zitten. Even tijd om adem te halen. Want dat wordt hier in huis soms wel eens vergeten.

Ookal is dat niet helemaal waar. Ik zou bijna vergeten dat we gisteren naar het strand zijn geweest. Alsof dat niet ontspannen is. Ik word al een rasechte "winger" zoals dat hier heet. Gelukkig ben ik geen POM (=Engelsman), want die staan er om bekend. "Winging POMS", dat zijn de Engelse emigranten..... Wat zouden de Aussies van de Nederlanders zeggen? Ik ga het uitzoeken!

lokaal

Alle jaren dat we hier wonen zijn we er niet geweest. Het jaarlijkse Festival van Brighton. Je gaat er heen om de specialiteiten van de lokale restaurants the proeven, en vooral om veel wijn en bier te proeven en te drinken.

Het is een zonnige dag, vrienden hebben ons uitgenodigd om te gaan, de kinderen hebben er zin in. We gaan met z'n allen op de fiets naar het festival, 5 km verderop, langs het strand.

Het is een drukte van belang. We kennen de helft van de mensen. "Hoi, hallo, hoe gaat het, goed, dag, fijne dag, veel plezier, tot snel" vult 50% van de conversatie. De kinderen vinden het prachtig. Er zijn circusvoorstellingen, ballonnen blazen, schminken, koekjes versieren en live muziek. Sprite uit een blikje. Frietjes en zoete koeken van een servet. Dansen in de zon. Tientallen eettentjes, een kookinstructie tent, en een koffietent met een wachttijd van een uur...... Plastic stoelen en tafels.

Na bijna 5 jaar hier gewoond te hebben behoren wij nu toch ook een beetje tot de "locals", en dan hoor je hier een keer geweest te zijn.

De kinderen krijgen we nauwelijks mee naar huis. Overal lopen hun vrienden en vriendinnen. Zij beginnen socialer te worden dan wij. Isis kan niet eens mee naar huis want die te te warm geworden van de zon, en het slaapgebrek door een feestje de dag ervoor helpt ook niet echt mee ;-).

De rest van de zondag brengen wij in rust thuis door. Met een warm gevoel. Want ookal weet ik niet of we ons volgend weer weer in de drukte zullen wagen, thuis voelden we ons wel.