een beeld zegt meer dan duizend woorden

Zoek de verschillen.....;-)

Hedde en Inne zijn goed aangekomen zoals jullie zien. Ze hebben een uitstekende reis gehad en volgens Inne is het alsof het naast de deur is. Het is alsf er geen gat van een aantal maanden tussenzit. En natuurlijk is het fantastisch om kennis te maken met het schatje Hedde. Wat een lief popje. En we zijn het er allebei over eens dat het heerlijk is om elkaars baby te zien en te ruiken. Hedde ruikt voor mij heel bekend. En Bink ruikt voor Inne ook bekend. Is dat niet grappig? Wij gaan er nu in. Het feest is begonnen.

krak

Zijn er nog kaarten voor Metallica? Stijn en Bud.

Krak, dat zei ons twee weken oude tuinmeubel, juist vandaag, de dag dat we bezoek hebben waar we natuurlijk alles perfect voor in orde willen hebben. Passend bij de fase van "volwassenheid" waar we op dit moment in terecht zijn gekomen. Niet dus. We zijn er blijkbaar nog niet. We gooien die rotzooi de deur uit en schaffen een paar echte stoelen aan, die niet door halfvergane schroeven bij elkaar gehouden hoeven te worden...... Ons speciale bezoek raadt ons aan bij de Bunnings, dat is de plaatsellijke Gamma, nieuwe schroeven te halen. Maar wij gaan langs bij de BBQ Galore voor een paar toonbare stoelen....

Verder gebeuren er geen ongelukken in de middag. Stijn komt langs. Beladen met bloemen en kado's. Het mooiste kado is voor Bink. Een prachtig zelfgemaakt speelkleed met twee bijpassende knuffels. Het idee dat Kristine dit heeft gemaakt voor Bink, dat het door haar handen is gegaan zorgt ervoor dat ik haar extra mis. Helemaal nu Stijn hier gezellig de hele middag aan tafel zit te keuvel over het reilen en zeilen in Belgie. Het is alsof hij zoals voorheen twee blokken heeft gelopen om even bij ons langs te komen voor een praatje. Voor we het weten zit hij alweer met Bud naar concertkaarten te zoeken om nog even een concert van Metallica mee te kunnen pikken nu hij hier is. Er is niets veranderd en de middag vliegt voorbij. Stijn speelt nog verstoppertje met de kindjes en dan is het echt tijd om afscheid te nemen. Veel te snel. Time flies if you're having fun....

Als Stijn weg is zijn praten Bud en ik nog even na. Dagzeggen is altijd zo vervelend.

De kinderen zijn ondertussen druk met hun Sinterklaasvoorbereidingen en er is dus nauwelijks tijd voor ons om lang stil te staan bij de middag. Er wordt getekend en geschreven en de schoenen worden klaargezet. We bakken nog snel een paar pannenkoeken en Bud vangt een agressieve spin die in onze slaapkamer loopt. Hij wil hem doodspuiten maar ik vind dat vervelend en onnodig, dus we zetten hem buiten waar hij muggen mag gaan vangen. Daar zijn er duizenden van, dan kan hij wat nuttigs doen in plaats van zijn agressie op ons te richten. Terwijl ik het schrijf loopt er een rilling over mijn rug.... Waar de spin vandaan komt is ons een raadsel want we houden trouw alle horren dicht en wapperen de schone was die van de waslijn komt totdat onze armen lam zijn. Misschien moeten we voor de kleine Bink toch maar een klamboe op gaan hangen, en morgen voor Hedde ook. Voor de zekerheid.

Pannenkoeken.

Bink op het nieuwe kleed, gemaakt door Kristine.

Spin. Brrrr.

ls de hele meute na het Sinterklaasliedjes zingen in bed ligt en onder zeil is maak ik de slaapkamer klaar voor Inne. Die is nu onderweg en ik ben er helemaal onrustig van en de tranen prikken achter mijn ogen. Zo fijn vind ik het. Het bed voor Inne staat klaar, het bedje voor Hedde ook. Morgenavond ga ik ze ophalen van het vliegveld. Vorige week heb ik de tolweg pas al gekocht. We zijn er helemaal klaar voor. En vanaf morgenavond gaan we alleen maar leuke dingen doen. Voor zover het jonge volk dat toelaat natuurlijk ;-)

Het bedje voor Hedde staat klaar.

Het bed voor Inne staat klaar.

sadza

Terwijl ik een baby reisbedje in de logeerkamer van Inne probeer te duwen, wat voor geen meter past, wordt er op de deur geklopt. Is het al zo laat! Het is Margaret, mijn Zimbabweze vriendin want we koken vandaag Nederlands en Zimbabwees. Ik heb nasi gemaakt, zij maakt Sadza, een soort polenta, gemaakt van wit maismeel. We hebben reuzelol in de keuken. Ze heeft haar traditionele kooklepel meegenomen, de enige houten lepel die geschikt is voor het bereiden van het gerecht en als twee kleuters proberen we te roeren alsof we op een vuurtje staan te koken met een grote zwarte pan. Dan moeten we weer ernstig kijken. Het koken van Sadza is een serieuze aangelegenheid. Je waarde als vrouw wordt bepaald door hoe goed de Sadza is die je maakt. Er mogen geen klontjes in zitten, het moet een bepaalde stuctuur hebben, mag niet te dun en niet te dik zijn en vooral niet te plakkerig. Terwijl ze het kookt vertelt ze over haar moeder die haar het recept heeft geleerd. En die heeft het weer van haar moeder. Enzovoorts. Altijd als ze Sadza kookt heeft ze heimwee naar haar land en haar ouders. Ze kookt het dus niet zo vaak. Dit maakt het extra bijzonder vandaag. Natuurlijk is het spannend of het lukt of niet. Volgens Margaret is het iets te dun geworden. En we kunnen het dus niet met onze handen eten. Helaas, want dat had mij nu juist zo leuk geleken. Ondanks dat is het heerlijk, wij als leken merken er niets van dat het niet perfect is. Wij vinden het meer dan perfect.

We hebben een gezellige avond. En Margaret en haar man zijn verguld met de nasi, en vooral de pindasaus. In Zimbabwe wordt 80% van het eten bereid met pinda's. Ze zijn er dol op. Dus ik ben ook blij.

Dat de kinderen ondertussen het huis afbreken proberen we te negeren. Het feit dat het gisteren veel te heet was om naar buiten te gaan om te spelen, en vandaag het veel te nat is om naar buiten te gaan begint de kinderen parten te spelen. Dus nu het huis weer een beetje hersteld is, de afwas gedaan, de meute uitgeteld in bed weet ik het zeker. Weer of geen weer, het jonge volk moet uitgelaten worden morgenochtend. En wel zo vroeg mogelijk. Want daarna moet het Sinterklaasjournaal gekeken worden, hoogtepunt van de dag tegenwoordig.....en we krijgen weer bezoek. Wie dat is....morgen meer.

Sinterklaasjournaal wordt nog voor de zwemles van 8u gekeken.

Bink denkt er het zijne van.

Margaret kookt Sadza.

links

De derde en laatste orientatie sessie voor school is vandaag. Simon gaat er vol goede moed heen. Het is vandaag bij de juf die zijn favoriet is, Isis heeft haar ook gehad in prep. Terwijl ik boodschappen haal en samen met Tom op een terras koffie drink moet Simon 1,5 uur in de klas doorbrengen. Ik ben iets te vroeg terug en val midden in de remembrance ceremonie die wordt gehouden. Dodenherdenking voor Australie. Op de prep en grade 1 klassen na staan alle klassen met gebogen hoofden en hun hoed in hun hand 1 minuut stil bij alle Australische oorlogsslachtoffers sinds de eerste wereldoorlog. De herdenking is ieder jaar op 11 november om 11u. Ik sta ook met Tom een minuut stil en ga dan Simon ophalen, zijn les is om 11u afgelopen.

Als ik binnenkom zie een verkreukeld en intens bedroefd gezicht van Simon. Mijn hart slaat een paar slagen over. Wat is er aan de hand? Was ik nu maar meteen naar de klas gegaan!

Het probleem is de laatste opdracht. Die is om de kleren voor een papieren mannetje uit een vel papier te knippen, in te kleuren en op het mannetje te plakken. Maar het lukt Simon niet om te knippen met een rechtshandige schaar. Hij is links. Hij is wanhopig en verschrikkelijk ongelukkig. Hij heeft het wel geprobeerd. Maar wie rechtshandig is en wel eens met een linkshandige schaar heeft geprobeerd te knippen, weet dat dat bijna onmogelijk en frustrerend is om met een schaar te knippen die niet voor die hand bedoeld is. Simon is te verlegen om aan de juf om een linkhandige schaar te vragen. Mijn hart bloedt voor hem. Hij is serieus wil alles zo ontzettend goed doen en is daardoor extra van slag. Bovendien wil hij dolgraag bij deze juf in de klas komen en wil dus een perfecte opdracht afleveren. Hij beseft zich niet dat dat naturlijk geen enkele invloed heeft. Ik pak een stoeltje, ga naast hem zitten en samen maken we het af. Dat de klas inmiddels bijna leeg is merkt Simon niet. Ik knip als een haas de plaatjes uit, Simon plakt en kleurt. Tom ruimt papiersnippers op. Bink zit bij mij op schoot en kijkt toe. Binnen 5 minuten zijn we klaar, zijn de tranen gedroogd en hebben we ontdekt dat er ook linkshandige scharen zijn op school. In een apart bakje, de juf komt er speciaal een voor hem brengen nu ze het weet. Zodat hij zich geen zorgen hoeft te maken voor de volgende keer, als hij echt naar school gaat.

Simon houdt de hele weg naar huis mijn hand vast. Ik ben ontroerd. Hij wordt al zo groot, maar is ook nog zo klein. En ik wil zo graag dat hij blij en gelukkig is. En niet alleen hij, maar allemaal.

Het maakt mij plotseling onzeker, kunnen we als ouders genoeg bijdragen aan het geluk van onze kinderen? Kunnen we ze voldoende meegeven om gelukkig te kunnen zijn, nu en later?

leuk

Inne komt! Ze komt samen met Hedde een week op bezoek en ik ben er helemaal zenuwachtig van. Vrolijke zenuwen, vlinders in mijn buik. We gaan Hedde ontmoeten. Zij gaat Bink ontmoeten. We gaan bijkletsen. Er een hele gezellige week van maken. Was het maar vast maandag! Om alles goed te kunnen zien heb ik vandaag een nieuwe bril aangeschaft ;-). Dat was geen overbodige luxe, mijn huidige bril is inmiddels bijna drie jaar oud en helemaal versleten. Zaterdag kan ik hem ophalen en zal ik een fotootje laten zien.

Behalve dat ik er vol van ben dat Inne en Hedde komen is er weinig nieuws. Ik loop te rennen om alles onder controle te houden, het is behoorlijk aanpoten met 4 van die rakkers in huis.

Gisteren moest ik aanwezig zijn bij de laatste circusschoolsessie op school bij Isis. Ze hebben een aantal weken circuskunsten geleerd in het kader van leren samenwerken, elkaar vertrouwen, concentratie. Vandaag was Simon aan de beurt voor iets speciaals. Hij was op schoolreis naar een kinderboerderij, hij heeft genoten. Bij de vraag wat het leukste was noemde hij niet eens het kalfjes de fles geven, maar het rijden op een hooiwagen achter een traktor! Helaas kon ik niet mee, maar er waren 17 moeders en vaders voor in totaal 22 kinderen. Zij konden de honneurs waarnemen, en Simon vond het niet erg en fluisterde mij in mijn oor dat het toch geen schoolreis voor ouders was? Ik ben helemaal opgelucht.

Zo maar eens kijken wat mijn agenda over morgen zegt....ik hoop een beetje rustige dag.

Isis met de linten op school

Onderweg, wandelend naar school. Het is prachtig weer.

Simon stapt in de bus. Hij heeft er zin in.

Daaag. Fijne dag!

op wie lijkt hij?

Op wie lijkt hij eigenlijk? Onze Bink. Dat vragen we ons steeds af. De mond van Bud? De ogen van Marit? Lijkt hij het meest op Tom? Of toch ook op Isis? Een beetje op Simon?

Hij lijkt vooral op zichzelf, een uniek klein mannetje is die Bink van ons. Maar toch blijven we zoeken en kijken.

We zijn allemaal gek op hem. Dat is een ding dat zeker is. Als er tafel gedekt moet worden is iedereen druk en heeft niemand zin of tijd. Maar als Bink een flesje krijgt staan ze in de rij. Hier is Simon aan de beurt.

voortgang

Plotseling lijkt alsof alles enorm vooruit gegaan is. Bij zwemles kijk ik mijn ogen uit naar hoe de kindjes zwemmen en hun banen borst-en rugcrawl door het water trekken. Tom voor het laatste kwartaal samen met Bud, vanaf het nieuwe seizoen zwemt hij alleen.

Simon die zijn eigen voetbaltas klaarzet, zijn waterfles vult en zich met precisie aankleedt voor zijn voetbaltraining op zaterdagochtend. Iedere dag letters schrijft om te oefenen en sommen maakt. En voor het laatst mee naar Play Days gaat, een consequentie van het binnenkort naar school gaan.....

Tom die mij helpt met het snijden van het fruit voor de fruitshakes die we maken. Bink die lacht en lacht en met zwaaiende armen en ingespannen gezicht probeert iets te pakken. Wat overigens nog niet lukt, hij moet het hebben van toevaltreffers. Isis die dit jaar aan ons vraagt of wij een verlanglijst voor Sinterklaas hebben. Zelf verhalen schrijft en die aan ons voorleest. Bud die het einde van het grote project nadert waar hij zoveel tijd aan besteedt sinds we hier zijn.

Maar niet alleen hier, overal zien we ontwikkeling en voortgang. Ik lees met plezier de berichten van jullie over hoe het gaat, wat jullie doen, welke belangrijke beslissingen er worden genomen, waar jullie mee bezig zijn.

Iedereen gaat vooruit. Het is niet te stoppen. Ik ben zo benieuwd wat we deze tijd volgend jaar doen. Of over tien jaar. En waar we dan zijn. Waar jullie zijn.

Maar nu terug naar dit moment. Want dat is uiteindelijk waar we zijn. Omdat twee dagen niet lekker was loop ik enorm achter met mijn mail, de bedankkaartjes voor Bink, de administratie. Sinterklaasvoorbereidingen. Vakantieplanning. Het is geen wonder dat de tijd vliegt......

Voor Simon de laatste keer Play Days, als hij naar school gaat is hij te groot

Rugzwemmen is tegenwoordig een "makkie"

Bink kijkt naar een speeltje dat hij probeert te pakken

Isis zet de spullen klaar om onze Sinterklaas verlanglijst op te tekenen.