hart in schoenen

Het eerste project is vandaag "gelaunched". We zijn grootscheeps begonnen met het interviewen van patiënten over hun ervaring in het ziekenhuis. Mijn eerste patiënt bevindt zich op de afdeling brandwonden. Ik vind het vreselijk moeilijk. Maar ja, dat hoort er nu eenmaal bij. In ieder geval in dit project. Ik heb iedereen getraind om de interviews te doen, alle communicatie geleverd, de vragenlijsten ontwikkeld, de planningen gemaakt, alle staf geïnformeerd. Er zijn mappen, i-Pads om online direct data in te kunnen voeren. We hebben badges, clipboards en extra pennen. Ik heb een evaluatiemodel en analyseraamwerk gemaakt dat als pilot voor het hele ziekenhuis gebruikt gaat worden.
En nu we gaan uitvoeren ben ik onzeker. Onzeker om de patiënt, die ligt te wachten om naar huis te gaan, vragen te stellen. Ik sta er helemaal achter om het te doen. Het is nodig om te weten of veranderingen die we doorvoeren effect hebben op de patiënt tevredenheid. Maar om de mensen op deze manier te zien vind ik niet makkelijk. Morgen heb ik mijzelf ingepland op de eerste hulp afdeling.  En zo gaat het de komende twee weken door. Zoeken naar mensen die klaar zijn om naar huis te gaan van een opnameafdeling of de eerste hulp afdeling. Informatie verzamelen zodat we de dingen beter kunnen maken.
Maar o wat vind ik het moeilijk. Mijn hart zakt in mijn schoenen als ik aan morgen denk.

En als ik de kinderen ophaal en het blijkt Halloween te zijn is het natuurlijk helemaal mis. We hebben geen snoep in huis, er is geen tijd meer om te verkleden en voor de kinderen om langs de huizen te gaan voor een "trick and treat". Isis komt er goed vanaf, die mocht met een vriendin mee. Maar Simon is intens verdrietig. Het is nu de tweede keer dat hij iets niet kan doen omdat ik werk.

Om het allemaal en voor iedereen goed te doen valt niet mee. Toen ik net de was stond te vouwen en de badkamer stond te soppen, de afwas deed en het eten voor Bud klaarzette omdat hij vandaag heel laat is, vroeg ik mij af of dit het is. Het leven waar ik zo naar heb verlangd.

En ik kan niet anders zeggen dan ja.
Want als ik 's ochtend om 6.15u in mijn pak in de trein zit ben ik blij. Als ik om 6.45u in het keukentje vlak bij ons kantoor een kop koffie sta te zetten klopt mijn hart vrolijk en snel. Aan de slag. Dit is wat ik wil. En dat het niet iedere dag makkelijk is, dat hoort er ook bij. Daar leer ik van.

Uiteindelijk gaat het om de patiënt, en dat ik die moet vragen hoe hij het vond in het ziekenhuis, dan is dat helemaal goed. Want ik werk er voor mijzelf, maar ook vooral om het voor de patiënt beter te maken. Dus morgen beter.
Bovendien kan ik natuurlijk best wel eens een keertje wat eerder naar huis. Bijvoorbeeld om er te zijn als het Halloween is. Volgend jaar beter.

engels spreken

Op mijn voicemail van mijn mobiel stat een berichtje. Ik geloof dat het van de makelaar is..."Haigh, Maaark Iddi hea, Aij wanned to shouw tha house to tha sajs tiem tmorraw. Gif mi a call back will ye? Tah"

Omdat ons huis binnenkort geveild wordt, en omdat ons contactpersoon Mark heet, denk ik dat dit bericht van hemis. Ik luister het drie keer af om er zeker van te zijn. Dan ben ik er nog steeds niet achter wat een Sajs Tiem is......
Ik bel Mark terug. Het blijkt dat hij morgen langs wil komen met een Sales Team........ Nu ik hem echt aan de telefoon heb snap ik eindelijk waar hij het over heeft.
Ik heb er moeite mee, het Australisch. Op mijn werk ook. Ik moet wel tien keer vragen "excuse me", als ik het weer eens niet kan verstaan. Hier, waar wij wonen zijn zoveel buitenlanders dat het Nederlandse accent minder opvalt. Bovendien is Engels spreken met een niet Engelstalig iemand altijd makkelijker.
Vroeger dacht ik altijd dat ik een redelijk woordje Engels sprak, tegenwoordig weet ik dat ik er nog best wel wat bij kan leren. En vooral het snappen van Australisch uitgesproken woorden. Vanochtend op kantoor:"did ya haaf a gid weekand? Ye, not too bad tha, how bout yerself? Good, tha weatha was lovely, did ye do anything special? Let's go grap a coffee at the cafe, yeah for me a decaf soj latte please.........En zo voorts.
Ik doe een poging met een grapje. Vaak krijg ik commentaar dat ik al zo vroeg naar huis ga (16.30u) dus vandaag ging ik weg en verkondigde "see ye guys, I'm taking another free afternoon"....waarop iedereen mij bevreemd nakijkt. Grapjes maken in een taal die niet je modertaal is, daar moet je helemaal niet aan beginnen.

Er is nog veel te doen op het Engelse taalgebied, in ieder geval voor mij.

paardrijden

Isis en Simon willen graag paardrijden. Er is niets in de buurt bij ons, maar daar laten wij ons niet door kleinkrijgen. We gaan op zoek. De dichtstbijzijnde manege ligt op 20km rijden afstand en heeft geen plek. De eerstvolgende is 55km rijden bij ons huis vandaan.
Dromen zijn er om waargemaakt te worden dus vanmiddag gaan we er een kijkje nemen. De website is prachtig en doet wonderschone paarden vermoeden, galopperend door sappige weiden. Dit was waarschijnlijk een afbeelding van het paardenparadijs, in realiteit komen we bij een kneuterige ponyclub waar net een kinderfeestje start.  Uiteraard is het te druk voor de baas om ons even te spreken, maar dat vinden we niet erg, we zijn onaangekondigd binnengelopen.
We kijken even rond, zien dat de ponies er goedverzorgd en vrolijk uitzien, de zadels zijn gepoetst, en de hekken zijn heel. Dus dat is goed. Maar of dit de plek is waar we iedere week naartoe willen rijden weten we niet. Gelukkig zijn wij niet de enigen, Isis en Simon zijn ook een beetje teleurgesteld.
De baas heeft mij gevraagd om even te bellen voor een afspraak. Dat ga ik doen. En dan zien we weer verder. We kunnen het in ieder geval een keertje proberen.

Daarna gaan we naar een mysterieus stukje natuur waar we niets over kunnen vinden op internet. Het ligt niet ver bij de manege vandaan, op het randje van het Mornington Peninsula en het "vaste land". Rutherford Creek, een groot moerasgebied met talloze vogels en mangrovebomen. We komen in een vissersdorp zoals we niet eerder gezien hebben. Alles draait hier om vissen en varen. Als we in het haventje staan te kijken wordt er net een vissenkop naar een stel meeuwen gegooid, die zo groot is als een telefoonboek. We zijn onder de indruk. Daar is het de vissers natuurlijk om te doen.....

Er is geen gewone auto te zien, de grote 4WD staan rij aan rij met hun trailers op de uitgevaren boten te wachten. Wij willen ook even parkeren maar moeten ergens anders heen, hier kunnen we niet staan.
Op de parkeerplaats voor gewone mensen zoals wij, is het stil. Je komt hier om te vissen en anders niet.
Het is er prachtig en kleurig. Honderden krabbetjes schieten over het modderige strand langs de mangrovewortels. Het is stil op het gekabbel van het brakke water na. Er gebeurt niets. Heerlijk.

De manegetocht wordt uiteindelijk een vissersdorp tocht. Een leuke verrassing. Hier gaan we nog een keertje terug, en misschien huren we dan een kleine motorboot om het mysterieuze stuk land te kunnen ontdekken. Er is geen toegang toe en op een groot bord staat dat het internationaal beschermd moerasgebied is......hm. Dat gaan wij eens verder uitzoeken.

vrijdag

Morgen is het vrijdag. Gelukkig.
Ik ben moe.
Het is aanpoten.
Gelukkig is het bijna vrijdag. Milieucommissie, naar de ambassade om de paspoorten van mij en Isis te vernieuwen, de makelaar komt om ons huis te fotograferen (het wordt geveild, we gaan toch verhuizen), consultatieburo met Bink, zwemles.
Ik moet nog leren dat op vrijdag niet alles van een week in een dag gepropt moet worden.
Helemaal niet als ik moe ben.
Weet je wat.
Ik ga slapen.
En morgen zie ik wel weer.
Want nu weet ik even niet hoe het allemaal moet gaan passen morgen......

huiswerk

"Nee, nee, nee. Ik wil geen huiswerk doen. Ik heb geen zin. Ik ben moe. Ik heb al gelezen. Ik heb geen boek meegenomen. We hoeven niets te doen vandaag."
Zo gaat het in koor na een lange dag school.
Het valt niet mee om ook nog huiswerk te doen als je naar voorschoolse en naschoolse opvang gaat.
Op mijn voorstel om het dan tijdens de voorschoolse opvang te doen wordt boos gereageerd, dan moet er gespeeld worden natuurlijk! O ja, natuurlijk........
Het compromis is het om de dag te doen. Maandag, woensdag en zaterdag en zondag. Het lijkt een goede afspraak. Vandaag is het al gelukt om ons er aan te houden ;-).

echidna

Phillip Island heeft op ons een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Als we de stad te benauwend vinden zijn we in een oogwenk vertrokken. Picknick achterin, rugdrager ook en vandaag voor iedereen een goede regenjas. In een storm lopen we 7km over het schiereiland van Cape Woolamai.  Langs de rotsen die 360 miljoen jaar geleden ontstonden. Geen van ons kan zich iets voorstellen bij die onvoorstelbare hoeveelheid jaren. En dat wij daar vandaag nog een stukje van kunnen zien is een wonder. Door de storm zien we niet veel dieren, behalve een prachtige jonge echidna die op zoek is naar insecten.
Het is een heerlijke dag. Wendy, onze Nederlandse oppas van de maandagen is mee, en wonder bovenwonder komen we op het verlaten strand andere Nederlandse mensen tegen, die hier nog niet zo lang wonen....... Het stikt van Nederlanders op Cape Woolamai vandaag. Ik vind dat eigenlijk wel gezellig ;-).

 Bink houdt ook van wandelen.

 Stormachtige Woolamai Beach op de achtergrond.

 Isis houdt van wandelen omdat we dan gezellig kletsen en zingen.

 Tom vindt het altijd vreselijk om te gaan wandelen maar is na 10 minuten niet meer te stoppen. 

 360 miljoen jaar oud graniet dat door erosie weer boven is gekomen. 

 Een jonge echidna.

Simon is altijd dol op wandelen als er een kans is beesten te zien onderweg. En anders is hij met geen stok mee te krijgen ;-).

Simon tekent thuis uit zijn hoofd een echidna. 

het menu

In het weekend wordt er gekookt. Zodat we door de week geen zorgen hebben over eten. Het past nauwelijks in het schema om iedere avond te koken. Dus dat doen we in het weekend.
Isis heeft een leuk systeem bedacht. We maken briefjes met welke menu's we allemaal beschikbaar hebben. Die doen we in een pot. Iedere ochtend trekken we er een briefje uit en kijken we wat erop staat. Dat eten we die avond. Als het bevalt mag het briefje in de pot "gelukt". Als het niet bevalt gaat het weg. We hebben nu drie potjes. Een "ideeën" pot, een "menu" pot en een "gelukt" pot. Die laatste is wel nodig. Ik weet niets van van tevoren koken en invriezen. Kan je rijst invriezen bijvoorbeeld? Aardappelpuree? Verse spinazie met feta? Het wordt uitproberen de komende tijd.
De uitdaging is om niet langer dan een uur te koken en 4 gerechten tegelijk te maken. Daarna afwassen en opruimen en te weten dat er door de week geen pannen meer aan te pas komen. Heerlijk!
Bij het doen van de weekboodschappen nemen we tegenwoordig iedereen mee om alles uit de schappen te halen, in de kar te leggen en de tassen allemaal het huis in te dragen ;-). Door de ideeën pot wordt er door iedereen hard meegedacht over wat we kunnen eten de komende week en is boodschappen een feest geworden. Boodschappen doen we nog maar 1 keer per week. We winnen zeeën van tijd.

Het lijkt erop dat het werkt.
Deze week op het menu:

• gevulde groene paprika met versie spinazie en feta
• salade niçoise met gebakken aardappels en een witte vis uit de oven
• kippensoep met soepstengels
• prei-aardappel ovenschotel met gehaktballetjes
• lasagne

Alleen de lasagne komt uit de "gelukt" pot. De rest is nieuw voor de vriezer, de briefjes zitten voor het eerst in de "menu" pot. 

Wij houden ons aanbevolen voor goede, makkelijke en gezonde ideeën :-), de "ideeën" pot is op dit moment leeg......