de schoolraad

Ik zit in de ouderraad van de school. En vandaag was ik uitgenodigd om ook eens de schoolraad vergadering bij te wonen. Om de school te ondersteunen.
Er is namelijk een tweedeling op school.

Mensen die het traditionelere systeem aanhangen waarbij de kinderen op hun stoelen zitten, netjes aan hun tafel en hun lees-, reken-, teken-, schrijf- en onderzoekswerk doen.
En mensen die het schoolsysteem aanhangen dat en waarin een meer open leerstructuur wordt gebruikt en er evenveel wordt geconcentreerd op de uitkomst, als op de weg ernaar toe.  Het huidige systeem.

Ik ga jullie niet vermoeien met de details.

Wij hebben makkelijk praten want onze kinderen zijn blij en gelukkig op school en doen het goed. Wij zien de voordelen van een systeem waarin de kinderen vaardigheden leren die handig zijn voor nu, later en voor hun academische prestaties. Wij zijn voor het meer creatieve leersysteem.

De school heeft moeite om uit te leggen welk schoolsysteem ze hebben gekozen, waarom en hoe dat eruit ziet. En daar maken de mensen die het anders willen, gebruik van. Ze gaan in de aanval. En hard. Persoonlijke voorbeelden worden de waarheid.

Er bestaat niet 1 "het beste" systeem. Niet in mijn ogen. Ieder mens is anders, ieder kind ook.

Het is zo makkelijk om zoveel oordelen te hebben als ouders. Zulke hoge verwachtingen van je kind. Ik voel mij vanavond van een andere planeet.

Ik wil het liefste dat de kinderen leren hoe ze op zoek kunnen gaan naar het geluk, en het kunnen zien als het aan hun voeten ligt. Ik wil graag dat ze worden wie ze willen zijn. Dat ze kunnen vertrouwen in zichzelf, in een ander. Dat ze kunnen denken in oplossingen, en niet in problemen. In risico's en niet in drempels. Dat ze durven dromen. Liefhebben. Voor iemand kunnen zorgen, en voor zichzelf. Dat ze tolerant zijn.
Kunnen genieten. Van de kleine dingen. En soms de grote.

De rest komt dan vanzelf. Dat denk ik.

En daarom snap ik een avond als vanavond helemaal niet. Het gaat langs mij heen. Als de school bijdraagt aan alles wat een kind de bagage geeft om een gelukkig leven te kunnen leiden, wat wil je nog meer?

Daarom was dit een onbegrijpelijke avond. Punt.

het lokale strand

Picknick op het lokale strand bij het vallen van de avond na een veel te drukke dag.

de waslijn

Over het algemeen is bij ons de waslijn vol. Een continue stroom van wasgoed komt en gaat. Niet vanzelf helaas. Gelukkig heeft onze wasmachine in de afgelopen kleine 6 jaar maar een keer de brui eraan gegeven, en dat bleek een playmobiel poppetje te zijn die zich had verschanst achter de trommel.
Onze waslijn is een indicator voor hoe het ervoor staat in ons huishouden. Leeg = goed  :-)

Eigenlijk verrassend. Het wisselen van baan heeft de werkdruk niet bepaald minder gemaakt. Daartegenover staat dat het plezier in werken terug is gekomen en daarmee de energie en zelfs de vrolijkheid. Automatisch gaan andere dingen dan vanzelf beter. De was bijvoorbeeld. Achterstand wegwerken. Weer eens een kaartje sturen. Bloemen in huis.

Wat niet wil zeggen dat het er hier fantastisch uitziet. Vandaag bijvoorbeeld verliet ik het huis met het ontbijt nog op tafel. En kwam ik aan het eind van de middag terug, en stond het ontbijt, inmiddels ingedroogd, nog steeds op tafel. Daartussen hebben Bink en ik onze vrije dag ontzettend prettig besteed. De markt, koffie in het cafe met een taartje voor de verjaardag van mijn vader, een bezoek bij een vriendin, mijn creditcard blokkeren (die ben ik gisteravond ergens in de stad verloren), shoppen in de mall in voorbereiding op het bezoek van Cees en Mientje, de ouders van Bud.

Al maanden ben ik niet meer in de shopping mall geweest. Wel voor de weekboodschappen natuurlijk, maar niet echt, zoals je gaat kijken naar leuke dingen en zelfs iets koopt dat je niet van tevoren had bedacht. Het is alsof ik jaren ben weggeweest. Overal is kleur, het is versierd voor Pasen, de mensen zijn aardig en Bink kiest een paar nieuwe schoenen. Zijn voeten zijn twee maten gegroeid in de afgelopen 6 maanden. Hij straalt, kiest wat hij zelf het mooiste vindt en omhelst de verkoper als blijkt dat het een ZuidAfrikaan is die Afrikaans spreekt met Bink. Bink vraagt achteraf wel aan mij of die meneer nu "Frans" of "Nederlands" sprak.

Ik koop een kleurig nieuw dekbedovertrek. Een paar paasversieringen. En een klein kadootje voor de kinderen, die vandaag voor het eerst alleen naar school zijn gelopen.

Na de zwemles rijden we met z'n allen naar de stad om Bud op te halen om om hamburgers te eten bij de Macca (McDonalds). Met kleverige gezichten van het ijs, moeie koppies, een tas vol natte zwemkleren in de gang, ontbijtborden en bakjes inmiddels op het aanrecht, lunchboxen nog in de in de gang gesmeten schooltassen, gaat hier om 20.30u het licht uit. Weekend.

thuiskomen

Thuiskomen na een drukke dag is altijd heerlijk. Iedereen ploft de tassen in de gang. Schoenen gaan uit. Deuren en ramen open. Zuchten van verlichting en de standaard vraag "wat eten we vandaag?".
Gisteren was het extra leuk om thuis te komen. Er is een megapak afgeleverd. Het staat op de porch. Het is een verjaardagskado voor Tom. Een afstand bestuurbare helicoper, voor leeftijd 14+. Zijn grote droom. Al twee jaar heeft hij het erover, maar van mij mocht het niet …..

Hij valt bijna flauw van geluk. Letterlijk.
Als de batterij is opgeladen kan hij aan de slag. Vliegen. Ik sta doodsangsten uit voor alle electriciteitsdraden boven de weg, de enkele auto die langsrijdt, Tom zijn eigen veiligheid. De ongerustheid is van korte duur. In minder dan een minuut hangt de helicopter ondersteboven in een boom, een straat verderop. Tom ziet grijs van ellende. Bink roept uit alle macht dat het goedkomt omdat we pas een ladder hebben gekocht.

Dus daar gaat moe. In haar werkpak, nog op hoge hakken, gewapend met ladder en een bezem om een hysterisch knipperende helicopter uit een hoge boom te vissen. Gelukkig is het rustig op straat.

Na dit incident doen we het voorzichtiger. De afspraak is dat ze hem alleen laag mogen laten vliegen en eerst moeten leren sturen en landen. Ik geef Tom en Simon een oefenruimte van 1 bij 2 meter. Als ze daar binnen kunnen manouvreren zonder ongelukken gaan we dit weekend naar een veld voor het echte werk.

Toys for boys.
Thuiskomen was nog nooit zo leuk.

vliegtuig

We denken steeds aan de mensen in het vermiste vliegtuig van Malaysian Airlines. Bink en ik steken een kaarsje aan voor ze. Dan neem ik Bink mee naar een klein vliegveld in de stad, hier 10km vandaan. Er is een klein vliegtuigmuseum waar we nog nooit geweest zijn. 

Het is een belevenis. Piepklein, maar een groot aantal oude kisten. Het museum wordt gerund door een aantal oude heren die hun hart hebben verknocht aan vliegtuigen. Liefdevol raken ze de kisten even aan, pakken hier en daar een boek op om door te bladeren. Doen voor ons de lichten aan in de hangaar. We zijn de eerste bezoekers van vandaag, en ik vermoed ook de laatste.  

Er staat een oude Douglas DC2, geschilderd in de kleuren van de KLM. Ik denk aan de verhalen van mijn opa. Over vliegen en avonturen die vaak goed, maar soms ook niet goed afliepen. 

Bink zit een half uur in een oude cockpit en bedient de panelen als een volleerd piloot. Hij straalt en vraagt verlangend wanneer we weer gaan en of de jongens dan ook mee mogen. 

Om het bezoek af te sluiten gaan we nog even naar het echte vliegveld. Daar is aan de rand van het hek een grote speeltuin en staan picknicktafels. Wat een leuk idee! We zijn nog geen 5 minuten in de speeltuin of we worden benaderd door een dame van het management van het vliegveld. We krijgen een prachtig houten vliegveld om mee te spelen en informatie. Het is deel van een promotieactie om wat meer mensen geïnteresseerd te krijgen. De plezierluchtvaart doet het niet zo goed…….

Ik kijk snel op internet of er meer nieuws is over het vermiste vliegtuig. Niets. Dat het vroeger, in de tijd dat mijn opa vloog, moeilijk was om een vermist vliegtuig te vinden kan ik goed begrijpen. Maar dat dat nu, in deze tijd nog mogelijk is, dat had ik nooit gedacht. 

Aan het eind van de dag loop ik nog even naar het strand. Het begint te stormen. De herfst zet echt in, het wordt koud. Passend weer. 

goede moed

"Mam er is post" roept Bink als hij van de fiets afstapt. Een kaart. Van mijn moeder. Alleen voor mij. Ik word even kind. Het is een hele lieve kaart.

Iedereen geniet mee van mijn blije humeur. Er wordt klarinet gespeeld, huiswerk gemaakt, zelfs de borden worden netjes leeggegeten en de borden naar de keuken gebracht. 

"Je kinderen zijn de spiegel van je ziel"zeg ik vaak. Vanavond zie ik het ook echt gebeuren. Mijn vrolijke stemming, goede moed en energie steekt iedereen aan. 

Het gaat ons goed :-). 

koken

Zondag vandaag. Er is een verjaardag in de familie en terwijl ik aan het koken ben voor de week besluiten Tom en Bink dat zij cake gaan bakken.

Van onder tot boven zit de keuken vol met beslag, meel en plakkerig eiwit.
Maar lekker zijn ze, de cakejes! Met het weekkoken kan ik wel stoppen. Genoeg te vinden op de vloer om de hele week mee door te kunnen :-).